Tag Archives: Muziek

Woensdagavond Skoopavond

Radio. Het is altijd een hobby van mij geweest om radio te maken en toen ik op de HAVO zat was het eigenlijk mijn plan om journalistiek te gaan studeren om uiteindelijk bij de radio uit te komen. Dat plan werd helaas de kop in gedrukt door een fout bij het decanaat van mijn HAVO, waardoor ik uiteindelijk het verkeerde vakkenpakket had. Maar muziek is altijd een passie geweest en ook die radio bleef trekken.

Over de jaren heb ik hier en daar wel een uitstapje gedaan. Met vrienden als hobby wat piraten, maar ook een tijdje in Second Life (ja echt, Second Life). Ik genoot ervan om een playlist samen te stellen, wat research te doen om leuke verhalen te kunnen vertellen, en natuurlijk het uiteindelijke draaien.

Sinds deze week heeft dat een iets serieuzere wending genomen. Want met ingang van afgelopen woensdagavond heb ik een vaste plek op Internet radiostation On Air Radio. Op de woensdagavond van 23:00 – 01:00 presenteer ik het programma Skoopavond, waarin ik veel nieuwe muziek draai maar ook een fijne selectie oude muziek. Alles van pop via rock naar dance en electronica kan je verwachten. De feedback op mijn eerste show is bijzonder positief, hoewel ik zelf nog wel heel veel punten van verbetering zie. Maar het is fijn om te zien dat nu al meerdere mensen zo duidelijk aangeven blij te zijn met wat ik doe bij On Air Radio. Ik ben er dan ook nu al trots op dat ik dit zo kan doen, en ook trots om met zo’n groep radio-enthousiastelingen een mooie programmering neer te zetten. Vandaar mijn tip: Luister eens naar On Air Radio. Als je een beetje van pop, rock, dance, house en electronica houd, ga je het wel leuk vinden 🙂

Nieuwe muziek

Inspiratie. Plezier. Energie. Hoop. Er zijn zo veel dingen die je uit goede en bijzondere muziek kan halen. Maar met muziek, net als met veel andere dingen in het leven, kan je vast komen te zitten. Vast in een cirkeltje van steeds hetzelfde. Gelukkig zijn er mensen die buiten het cirkeltje denken, en je introduceren aan nieuwe dingen. Mensen die je willen blootstellen aan nieuwe muziek, aan dingen waar je anders nooit naar geluisterd had.

Ooit, inmiddels al lang geleden, zal ik “vast”. Ik was DJ, draaide met name clubhouse, en mijn volledige focus was dus ook op house, club house, dance en een beetje techno. Hoewel ik tot op de dag van vandaag nog met veel plezier naar die muziek kan luisteren, is mijn focus inmiddels veel breder. En dat heb ik te danken aan een aantal mensen. Mensen die ik, al luisterend naar de laatste aflevering van Kink X-rated waar het thema ook dankbaarheid is, even wil bedanken.

Het begon, in die tijd waar ik eigenlijk een beetje “mijn” muziek saai begon te vinden, bij MTV. En dan niet het MTV van nu, maar het MTV waar het daadwerkelijk nog om muziek draaide. Waar je nog echt nieuwe dingen te horen kreeg. Daar kwam, bij MTV Partyzone, met Simone Angel, ineens On van Aphex Twin langs. En Future Sound of London. Dingen waar ik tot op dat moment nog nooit van gehoord had, maar die mijn wereld helemaal op z’n kop zette. Vooral Aphex Twin, en dan toch vooral On. De dromerige sound, de beelden die erbij hoorden bij de clip. Totaal schokkend voor mij als club-DJ.

Later kwam er ook nog The Chemical Brothers bij. Ook die, welliswaar op een hele andere manier, deden iets heel anders dan wat ik gewend was vanuit de house. Dat prikkelde. Van The Chemical Brothers ben ik jaren enorm groot fan geweest. Tot zij eigenlijk de richten van de club-house op gingen…

En toen ging ik stage lopen. Ik zat op kantoor met een collega die mij al snel heel wat nieuwe muziek liet horen. Electronisch, maar helemaal anders dan ik gewend was. Labels als Ant-Zen, Hymen, en Ad Noiseam en artiesten als S.alt, Troum, P.A.L., Scorn en noem zo maar op. Vooral Somatic Responses liet mijn hard sneller kloppen. Nog steeds kijk ik dankbaar terug op die tijd bij CETIS, afdeling van de Hogeschool van Utrecht, waar ik met Bauke van der Wal werkt en vooral ook nieuwe muziek ontdekte.

Het klinkt misschien cliché, maar een van de mensen die de meeste impact op mijn leven heeft gehad en nog steeds heeft is mijn vrouw Marjolein. Ook al kijk ik zelf muzikaal veel om me heen, luister ik naar veel nieuwe dingen, koop ik veel nieuwe muziek, zij weet altijd weer ergens anders iets vandaan te halen wat ik nog niet ken. En soms is dat niet mijn smaak, en andere keren wel. Maar ook vanuit Marjolein blijf ik nieuwe dingen te horen krijgen. En dat is fijn.

En dan bewaar ik, gezien het moment van schrijven, nog een paar hele belangrijke tot het laatst. En dat zijn Kink FM en Kink X-rated. De laatste tijd luister ik eigenlijk nagenoeg alleen nog maar naar Kink X-rated omdat dat station het meest aansluit op mijn muzikale smaak, maar ook Kink FM zelf heeft een bizar grote invloed gehad om mijn leven. Toen ik “nog jong” was luisterde ik veel Kink FM. Op de kabel, want ja, een etherfrequentie hadden ze niet. Toen ze het gevecht om de etherfrequentie verloren ben ik helaas Kink een beetje uit het oog verloren. Want tja, op je radio kan je het niet luisteren, alleen thuis, en dan raak je toch al snel gewend aan de zender waar je ook via de FM naar kunt luisteren.

En toen kwam het noodlottige moment. We hadden net de kinderen op bed gelegd en mijn vrouw checkt haar Twitter en schreeuwt verschrikt “WAT?!”. Arjen Grolleman blijkt overleden. Een schok. Hoe kan dit? Wat nu? Bizar! Kan niet! Hoewel er voor vrienden en kennissen (en fans) een vervelende periode volgde, leidde het wel voor mij persoonlijk een nieuwe periode in van het luisteren naar Kink FM en later ook Kink X-rated. Waar ik daarvoor echt sporadisch luisterde, was ik ineens weer verslaafd aan Kink. Helaas alleen wel thuis en op het werk, want elders miste die FM frequentie nog steeds. En met een T-mobile abonnement hoef je niet te rekenen op goed streamende internetradio.

In die tijd is Bob Rusche steeds belangrijker worden voor mij voor het (her-) ontdekken van muziek. Soms iets ouds wat ik al lang had liggen maar waar ik al in tijden niet naar geluisterd had, soms iets compleet nieuws waar ik nog nooit van gehoord had, soms iets ouds waar ik nog nooit van gehoord had. Maar als er iets is wat Bob goed kan, is het een selectie aan muziek laten horen waar ik me bijna constant weer over verbaas. Een bijzondere schoonheid in muziek is de rode draad.

Dankbaar ben ik dan ook dat de Concertzender heeft besloten X-rated te adopteren. Met een korte periode van onregelmatigheid zullen we vanaf februari 2012 weer met regelmaat kunnen luisteren naar wat ik toch wel het mooiste programma van de Nederlandse radio ben gaan vinden. Dat is fijn. Ik kijk er nu al naar uit.

Maar tot het zo ver is ben ik dankbaar aan de mensen die ik hierboven noem, en al die andere mensen die op wat voor manier dan ook mijn muzikale smaak hebben beinvloed. Bedankt.

Er is niets mooier dan mensen overtuigen van jouw muzieksmaak. Het is een roeping. (Arjen Grolleman)

Ed Kowalczyk is terug

Het was mijn eerste serieuze blogpost op deze nieuwe blog, waarin ik schreef over de breuk van Live. Leadsinger Ed Kowalczyk ging zijn eigen weg, en de rest van de band richtten zich ook op een nieuw avontuur. Het was een vervelende situatie, die, zo leek het in ieder geval, met name door Ed was ontstaan. Sinds dat moment, en met de richting die Ed leek te nemen, twijfelde ik of ik Ed lang zou blijven volgen. Muzikaal was het niet meer wat het was (nog steeds wel leuke pop-liedjes, maar niet iets waar ik zo’n groot fan van zou worden als Live) en met de achtergrond van de ruzie in de band had ik mijn twijfels.

In de tussentijd deed Ed nog wel de show met het Metropole orkest, wat een erg indrukwekkende show was. Met name veel oud Live-werk, maar dan in een heel speciale uitvoering, maar daar was ook ineens een nieuw nummer (toen nog “Everlasting Love”, nu getiteld “Drink”). Juist door de setting met het orkest werd dit wel een heel speciaal optreden.

Iets minder enthousiast was ik over zijn akoestische serie optredens, waarbij met name oude Live nummers in een akoestische uitvoering door Ed solo werden gebracht. Er zaten soms heel bijzondere versies tussen, maar het was gewoon vreemd om Ed de nummers solo te zien en horen brengen. En het was te rustig. Live was toch vooral zo fijn omdat het zo lekker rockte.

Toen Ed’s eerste solo-CD, Alive, uitkwam hadden we deze meteen in huis. Maar ook deze viel tegen. Het was al wat meer de rock die we gewend waren, maar het was rustiger. Het was een fijne CD vol popliedjes, maar het sprong er niet uit. Die speciale vonk was weg. Het was het gewoon net niet.

Maar ja, dan gaat Ed touren, en wil je toch het ook een keer live zien. Kijken hoe het op het podium werkt. Ed is een charismatische man op het podium. Toch was ik niet heel erg enthousiast van te voren. Ik had zoiets van “ik zie wel”. En zelfs met mijn lage verwachtingen viel het alsnog erg tegen. Het werkte allemaal net niet lekker, Ed leek erg onrustig terwijl hij over het podium liep, zoekend naar iets wat hij maar niet leek te vinden. Het was vreemd, ook omdat Live hun laatste Nederlandse show in dezelfde poptempel hadden gebracht en hoewel – naar later bleek – er toen al het nodige niet goed zat bij de band, was dat wel hun strakste optreden ooit, in ieder geval dat ik heb gezien. De meeste uitvoeringen van oude Live nummers vielen wat tegen, en hoewel het publiek enthousiast was en Ed met zijn band erg hun best deden kwam het gewoon niet echt goed over. In ieder geval op mij niet. Het enige wat echt eruit sprong was de nieuwe versie van Overcome die werd gespeeld. Overcome is tijdens de Live tijd na een initieel kippenvel moment vanwege 9/11 zo’n nummer geworden die ik echt niet meer kon horen. Te vaak, te saai, te standaard uitgevoerd. Maar in deze nieuwe setting is er een enorme draai gegeven aan het nummer. Het is duidelijk dat daarbij gekeken is naar hoe Snow Patrol hun nummers in elkaar zetten, mooi opbouwend tot een heel energiek geheel. Maar dat was eigenlijk het enige hoogtepunt, en dat gaf toch een vervelend gevoel van “nou, dat was het dan”. Toen Ed aankondigde dat we met ons kaartje van die avond ook naar de show van zaterdag in de Melkweg konden komen twijfelde ik dan ook of we dat wel moesten doen.

Wat ben ik blij dat we dat uiteindelijk wel gedaan hebben! Waar ik woensdag het gevoel had dat Ed onrustig was, niet wist wat hij met zichzelf aan moest, had ik zaterdag juist het gevoel dat hij, en met hem de hele band, erg ontspannen was. Niets hoeft, alles mag. En dat kwam duidelijk terug in het optreden. De muziek was fantastisch, de energie sprong er vanaf en het was duidelijk dat de hele band echt een enorm plezier had in het spel. De oude Live nummers kwamen veel meer ongedwongen over, en de nieuwe nummers spetterden echt stukken meer dan in Paradiso. Had ik woensdag aan het eind van de avond voor mezelf eigenlijk afscheid genomen van Ed als fan, werd dit zaterdag echt weer compleet omgedraaid. Tijdens het concert woensdag, toen Ed iedereen uitnodigde naar de Melkweg te komen, had hij gezegd dat hij, als ware het een “date”, bloemen en chocola mee zou nemen. Een loze belofte zou je verwachten, maar nee hoor: Tijdens het laatste nummer (ook bij Ed solo is dat nog steeds Dance With You) kwamen de bloemen en de chocola ineens te voorschijn, en ging Ed zelfs zelf de zaal in om uit te delen. Een ontwapenend gebaar wat het hele concert extra bijzonder maakte.

Blijft nog over dat ik de nieuwe CD van Ed nog wat slapjes vind. Dat is nou eenmaal zo. Maar op het podium heeft Ed inmiddels laten zien dat hij wel degelijk harder wil gaan. Want waar de CD soms wat terughoudend is met snerpende gitaren, is dat op het podium wel anders. Daar is het bij sommige nummers ineens echt hard, zeker vergelijkbaar met de wat hardere Live nummers. Misschien, heel misschien, dat Ed dat geluid volgend album ook weer op de opnames terug wil laten komen? Dat zou het wat mij betreft wel helemaal afmaken, en van Ed weer echt een topper maken.

Met Ed terug is het nu afwachten wat de rest van Live gaat doen. De CD van The Gracious Few komt over iets meer als een week uit en hun eerste Amerikaanse tour is al helemaal gepland. Op basis van de nummers die ik tot nu toe gehoord heb ligt The Gracious Few mij muzikaal gezien een stuk meer, en ik kijk dus enorm uit naar hun optredens in Nederland. Ik verwacht en hoop dat ook zij mij weer kunnen overtuigen, maar twijfel daar een stuk minder aan dan bij Ed. Dat kan nog wel eens heel goed worden!

Het jaarlijstje

Ik zie hier en daar al de eerste jaarlijstjes langs komen. Muziekfreak als ik ben en blijf betekent dat, dat het bij ook wel ging kriebelen. Dus toch ook maar in de digitale pen klimmen om eens een mooi onderbouwd jaarlijstje te produceren.

1. Foo Fighters – Wheels

Altijd de moeilijkste plek van het lijstje, de nummer 1. Er zijn veel nummers die serieus in aanmerking kwamen voor deze plek. Maar als ik zo terugkijk op het afgelopen jaar dan is dit toch echt wel het beste nummer wat het jaar heeft voortgebracht. Iets anders dan wat je van de Foo Fighters zou verwachten, maar oh zo lekker. Het zorgt ervoor dat ik des te rouwiger was toen ik hoorde dat Foo Fighters voorlopig even een pauze nemen om op hun andere projecten te kunnen focussen (Them Crooked Vultures, iemand?).

2. Jay-Z/Alicia Keys – Empire State of Mind (pt.2 )

Het is mijn lijstje dus ik mag wel even vals spelen. En het is uiteindelijk hetzelfde nummer, alleen in twee uitvoeringen. Ik werd al weg geblazen door de versie die Jay-Z en Alicia Keys samen deden (normaal gesproken ben ik niet zo’n Jay-Z fan) maar op de valreep van 2009 werd deel 2 uitgebracht, een versie met alleen Alicia Keys en heel mooi pianowerk. Daarmee verdient dit nummer nu een tweede plek in plaats van een vierde, vijfde of zesde plaats. Wat een mooie uitvoering zeg!

3. Moke – Switch

Als ik mag spreken van een verrassing van 2009, dan is het toch wel de Nederlandse band Moke. Er zijn veel nieuwe Nederlandse bands en artiesten die dit jaar doorgebroken zijn en je zal verderop in het lijstje nog wel een paar tegenkomen, maar Moke doet het op een toch wel bijzondere manier. Een heel eigen stijl, verrassend en lekker fris. Switch was de eerste single van het album The Long & Dangerous Sea, en goddomme wat een lekker nummer zeg! Dat is nog eens een binnenkomer!

4. Muse – Uprising

Weer zo’n eerste single van een album van een band die begint met de M en vier letters heeft. Wel heel andere muziek en al iets meer “established” in de muziekwereld. Muse bracht een nieuwe album uit en heeft daarbij inmiddels als twee prachtige singles uitgebracht. De tweede, Undisclosed Desires, heeft een nog iets meer elektronisch gevoel maar in Uprising hoor je toch nog iets meer die rock, waardoor Uprising meer ROCKT. Heerlijk nummer, en ik heb het geluk gehad een mooie speciale editie van de single te mogen winnen via Michiel Veenstra. Zwart, met zwarte letters. Ja, het is en blijft Muse he?

5. Dan Black – Symphonies

Nederland heeft deze helaas nog niet opgepikt (kan natuurlijk aan de platenmaatschappij liggen) maar via via kwam ik achter dit prachtige nummer. Kan iemand de platenmaatschappij van Dan Black even inlichten dat we in Nederland dit soort dingen wel op prijs stellen? Dit kan echt een vette hit worden vermoed ik! Heel erg relaxt en mooi gemaakt, gewoonweg fantastisch.

6. Destine – Stars

Naast Moke toch wel de revelatie van het jaar. Weer een Nederlandse kwaliteitsband, en Stars is toch wel een toppuntje van het jaar ook. Jammer dat niet iedereen op die nummer 1 positie kan staan 😉 maar je kan niet alles hebben. Fris, en naar mijn gevoel iets meer poppy dan Moke, brengt Destine lekkere rockmuziek. Vet!

7. Robbie Williams – Bodies

Een verrassende come-back van iemand die ik al lang en breed had opgegeven eigenlijk. Hij was met name nog goed om roddelbladen te vullen, en misschien nog even wel, of toch niet, of toch wel, of toch niet, en uiteindelijk toch wel terug te komen bij Take That voor… nou ja, wat eigenlijk? Zakken vullen? Maar goed, intussen blijkbaar ook druk met een solo album waarvan de eerste single meteen hard erin kwam. Wat een vet nummer ineens weer van Robbie Williams, die al een tijdje niet zo veel boeiends meer gemaakt had. Jammer dat de tweede single al een stuk minder was…

8. Owl City – Fireflies

Het lijkt bij dit nummer te zijn dat je het of helemaal te gek vind, of helemaal niets. Er is geen tussenweg, zo lijkt het. Goed, mag ik me scharen in de groep mensen die dit nummer helemaal fantastisch vind en het liefst het zo vaak mogelijk op de radio hoort? Heel verfrissende electronica met gewoon een zanger er overheen. Bliepjes, strings, relaxte atmosfeer. Gewoon, erg prettig om te horen. De rest van het album lijkt wel erg voort te borduren op hetzelfde trucje, maar desalniettemin leuk om te horen.

9. Flinke Namen – Wolken

De Nederlandse hiphop scene heeft dit jaar ook flink wat goeie nieuwe platen uitgepoept. Maar verreweg het beste van allemaal is het rustige Wolken van Flinke Namen. Leuk om te zien is dat, in ieder geval naar mijn mening, lid Sef van Flinke Namen toch ook wel betrokken is geweest bij wat andere leuke dingen, zoals Aye met Dio. Dio heeft daarnaast ook nog flink leuke dingen gedaan, waaronder de samenwerking met The Madd (Baby). Grappig om te zien hoe hard het ineens kan gaan met de Nederlandse hiphop.

10. Kane – No Surrender

Kane is een verhaal apart voor mij. Ooit zag ik ze live, in het voorprogramma van Guano Apes in Melkweg in Amsterdam. Toen waren ze vele malen beter dan het hoofdprogramma van die avond, en toen hun album uitkwam kocht ik het direct. Daarna ben ik ze wat kwijt geraakt. Hun muziek raakte me niet meer zo, het was allemaal wat flets en platgeproduceerd. Niet zo veel meer aan. En dan ineens, in 2009, komen ze met een nieuw album waarvan de titelsong de eerste single is. En die is ineens weer lekker ongedwongen, leuk om te horen. De rest van het album niet altijd overigens, maar nog steeds heel erg fijn om te horen (ja, ik heb het inderdaad). En toen was daar ook nog opeens het optreden, ‘s ochtends in de 3FM studio bij Giel Beelen. Ik ging er “voor ik naar mijn werk ging” langs. Duurde iets langer als verwacht, maar het was helemaal niet erg om daardoor het te laat komen te moeten verantwoorden, wat een heerlijk ongedwongen, leuk optreden was het.

En verder…

Het nadeel van een top 10 maken is dat je er maar 10 mag kiezen. Toch wil ik nog wel wat namen de revue laten passeren. Ook waarvan ik zelf verbaasd ben dat ze niet in mijn top 10 staan. Maar ja, je kan maar maximaal 10 tracks in een top 10 proppen. Allereerst Lily Allen. Haar hele album is fantastisch, maar The Fear is toch verreweg de beste single van het nieuwe album. Verder, en mijn vrouw en collega’s worden er nu al gek van, Broodje Bakpao van The Opposites. Geniaal, maar iets te kort uit om nu van te kunnen zeggen dat dat in een top 10 van het jaar hoort. Dan zijn daar Laura Jansen, Dio & The Madd, Dio & Sef, Cascade, Carolina Liar, Snow Patrol, La Roux, Kyteman, Stud Muffins, Fake Blood (MARS!), The Asteroids Galaxy Tour, Jack Penata en zelfs de nieuwe singles van Di-Rect (nooit een fan van geweest) en Esmee Denters die best leuk tot heel erg leuk waren. En dan mis ik er nog bizar veel.

Live

Het einde van Live heb ik al eerder over geschreven, maar blijft toch ook een belangrijk muzikaal punt dit jaar. Dieptepunt, in dit geval. Toch is het niet allemaal negatief, want nu hebben we Ed Kowalczyk die solo verder gaat, de rest van de band die als The Gracious Few verder gaat, en natuurlijk Ed’s kleine broertje Adam Kowalczyk die al solo aan de weg timmerde (naast zijn werk bij de band) maar nu ook veel meer kan doen aan zijn eigen dingen. Dus, we zullen zien wat het gaat opleveren.

En dan nog live…

Qua concerten zijn er eigenlijk twee dingen die mij bij zijn gebleven. De eerste is eentje waar ik niet eens zelf bij was, maar wat ik op televisie heb gevolgd. Toen ze aankondigden dat Pinkpop zou worden afgesloten door een band genaamd Snow Patrol snapte ik er niets van. Ik kende wel wat muziek van de band, maar waren ze dan zo goed en groot om een festival als Pinkpop af te sluiten. Daar ben ik heel erg hard op teruggekomen toen ik het zag op televisie. Wat een heerlijke show kunnen die mannen geven. Met name Chasing Cars, met de beelden van de lucht met de net onder gegane zon. Dat beeld blijft me voorlopig nog wel even bij. Heerlijk!

Het tweede wat me erg bij zal blijven is wat recenter, vorige week in Tilburg. The Mars Volta zette de zaal op z’n kop met hun muziek. Dit was de eerste keer dat ik The Mars Volta live zag en wat mij betreft zeker niet de laatste keer. Wat een energie, maar ook wat een variatie. Harde gitaren, jazzy sounds, zuid-amerikaanse invloeden. Noem het maar op, en het zit er wel in. Heel erg bijzonder.

Serious Request

Op naar 2010, hopelijk met nog veel meer goeie muziek. Maar eerst nog Serieus Request, een jaarlijks terugkerend spektakel waar ik ieder jaar weer naar uitkijk. Dit jaar is de themesong van Rigby (One Song), en dan moeten de drie DJ’s nog een anthem kiezen. Stiekum hoop ik op Fireflies, maar ik denk dat ook Broodje Bakpao een grote kans maakt. Ik ben erg benieuwd!

3FM Serious Request DJ’s

{{Information| |Description= Gerard Ekdom en S...
Image via Wikipedia

Het was niet mijn keus, moet ik heel eerlijk toegeven. Ik had persoonlijk gekozen voor Gerard Ekdom, Michiel Veenstra en Domien Verschuuren. Gerard en Michiel samen met Annemieke had ik ook niet erg gevonden. Maar weer Giel Beelen? Erg jammer.

Maar goed, ze zijn dus bekend: Het glazen huis in Groningen zal dit jaar bewoond worden door Gerard Ekdom, Giel Beelen en Annemieke Scholaardt. Serious Request komt er weer aan!

Gerard Ekdom

Zeker mijn keus. Gerard Ekdom is een leuke, grappige DJ die houd van chaos (getuige zijn aandeel in bijvoorbeeld EkStra Weekend). Ik hoopte heel hard dat Gerard erbij zou zitten.

Giel Beelen

Ik ben nooit echt een groot fan geweest van Giel Beelen, en al helemaal niet in de ochtend. Om de een of andere reden kan ik de stem van Giel in de ochtend niet goed trekken. Hij zou in de 3FM programmering daarom wat mij betreft eigenlijk beter passen in de middag, op de plek van de Coen & Sander show ofzo. In het huis zal hij wel meer uren moeten draaien, dus dan zullen we naar alle waarschijnlijkheid Giel ook op uren gaan horen dat ik hem meer kan waarderen. Dat is dus positief. Echter, Giel heeft heeft op 1 jaar na iedere Serious Request tot nu toe gedaan, dus het had wel prettig geweest als hier een andere DJ had gezeten. Michiel Veenstra bijvoorbeeld.

Annemieke Scholaardt

Als een van de grootste talenten van de DJ school is Annemieke Scholaardt momenteel wel een erg goeie keus voor het glazen huis. Niet mijn eerste keus, die lag bij Domien Verschuuren, maar ook in de keus voor Annemieke kan ik me goed vinden. Grappig is dat ik, toen ik haar voor het eerst hoorde op de radio, even moest wennen aan Annemieke, maar inmiddels kan ik zeggen dat ik haar echt goed vind en een groot talent.

De Perfecte Drie

Ik heb het eerder al gezegd, maar mijn perfecte drie waren al snel duidelijk: Gerard Ekdom, Michiel Veenstra en Domien Verschuuren. Waarom precies? Nou ja, Gerard en Michiel hebben een bepaalde klik samen waar niemand tegenop kan (kijk/luister maar eens naar EkStra Weekend op de vrijdagavond). Die twee een aantal dagen achter elkaar samen in 1 huis, dat is een gekkenhuis, en daar hou ik wel van. Domien Verschuuren valt regelmatig in voor Michiel, zowel voor Met Michiel als EkStra Weekend, en doet dat enorm goed. Domien is wat mij betreft dan ook het grootste aankomende talent van 3FM. En hij heeft een klik met zowel Michiel als Gerard, wat die drie samen een soort Dream Team zou maken. Maar wie weet, volgend jaar…

Reblog this post [with Zemanta]

Het einde

Muziek heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven, en zal in de rest van mijn leven altijd wel zo belangrijk blijven. Ik heb een brede muzikale smaak, waardoor ik van alles leuk vind, van house tot de vandaag overleden Ramses Shaffy tot rock, pop en zelfs hier en daar klassiek. Maar er is geen andere band die zo’n enorme stempel op mijn leven heeft gedrukt als Live.

Al een tijdje was het duidelijk dat er iets niet goed zat bij de band. Al een paar maanden terug werd gesproken over een pauze van minimaal 2 jaar om even weer op te laden. Dat bericht kwam echter niet al te lang nadat er werd gesproken over dat de band de studio in was gedoken voor een nieuw album. Wat inconsistent, maar wie weet, waren ze er in de studio achter gekomen dat het even niet meer werkte, en moesten ze even pauze.

In dezelfde periode begon Ed Kowalczyk, lead zanger van de band, solo optredens te geven waarin hij Live nummers speelde. Vaak in kleine setting (een kroeg of kleine zaal) werd op een intieme manier de oude muziek van Live gebracht door Ed solo. Opnames hiervan verkocht Ed dan op zijn nieuwe site. Mooie, speciale uitvoeringen van de muziek die we al langer kenden. Dat was zeker niet verkeerd. Maar toch bleven er wat geruchten de ronde gaan. Het hielp niet dat  Ed Kowalczyk en Chad Taylor op Twitter openlijk frustratie uiten over elkaar en een situatie, en er werd zelfs over geblogd. Veel van de tweets en zelfs een blogpost verdwenen later echter weer. De onduidelijkheid was voor fans echter toch wel lastig. Toen de officieuze verklaring kwam dat de band een break zou nemen, was er nog wat hoop. De optimisten onder de fans hadden hoop, de pessimisten zagen de bui al hangen.

Gisteravond werd er opeens een stuk meer duidelijk. Aan alle onduidelijkheid werd een einde gemaakt toen Chad Taylor op zijn weblog “hun” kant van het verhaal uitlegde. En met “hun” bedoel ik dan dus: alle leden van Live, behalve Ed Kowalczyk. Want het lijkt erop dat die ineens volledig gebroken heeft met alles waar Live voor stond, met de vriendschap met de overige bandleden, door met allerlei rare fratsen te proberen meer geld te krijgen voor zijn aandeel in de band. Met als dieptepunt een “lead singer bonus” van $100000 voor een eventueel optreden op het Pinkpop festival afgelopen jaar.

En nu? Voor veel fans een zwart gat. Ook wel voor mij, ben ik bang. Want ik ben nu ongeveer de helft van mijn leven al fan van Live. Dat is niet iets wat je zo maar even weg gooit. De meeste optredens die Live in de afgelopen 10 jaar gegeven heeft in Nederland hebben zowel Marjolein als ik wel bijgewoond. En hoewel er een bepaalde woede is richting Ed voor het zo maar weg gooien van alles wat er in al die jaren is gebeurd, zal ik hem toch ook gewoon blijven volgen in zijn solo-werk. Hij heeft nu eenmaal een karakteristieke stem, en zowel de oude nummers van Live als de nieuwe muziek die hij inmiddels al in zijn optredens brengt blijven goed. Maar meer nog ben ik erg enthousiast over het nieuwe initiatief van Chad Gracey, Chad Taylor en Patrick Dahlheimer, die samen met twee leden van de band Candlebox beginnen aan een heel nieuw avontuur, The Gracious Few. Volgens alle berichten en de korte previews die er tot nu toe zijn geweest gaan die terug naar de wat hardere basis van Live, zoals we dat hoorden in bijvoorbeeld het legendarische Throwing Copper en het zo mogelijk nog betere Secret Samadhi. Hard en stampend, dat is hoe we ze altijd zagen op het podium, met af en toe wat breekbaars tussendoor. Ik hoop dat we dat met The Gracious Few ook weer zullen gaan zien. De tijd zal het leren.