Tag Archives: ed kowalczyk

Ed Kowalczyk is terug

Het was mijn eerste serieuze blogpost op deze nieuwe blog, waarin ik schreef over de breuk van Live. Leadsinger Ed Kowalczyk ging zijn eigen weg, en de rest van de band richtten zich ook op een nieuw avontuur. Het was een vervelende situatie, die, zo leek het in ieder geval, met name door Ed was ontstaan. Sinds dat moment, en met de richting die Ed leek te nemen, twijfelde ik of ik Ed lang zou blijven volgen. Muzikaal was het niet meer wat het was (nog steeds wel leuke pop-liedjes, maar niet iets waar ik zo’n groot fan van zou worden als Live) en met de achtergrond van de ruzie in de band had ik mijn twijfels.

In de tussentijd deed Ed nog wel de show met het Metropole orkest, wat een erg indrukwekkende show was. Met name veel oud Live-werk, maar dan in een heel speciale uitvoering, maar daar was ook ineens een nieuw nummer (toen nog “Everlasting Love”, nu getiteld “Drink”). Juist door de setting met het orkest werd dit wel een heel speciaal optreden.

Iets minder enthousiast was ik over zijn akoestische serie optredens, waarbij met name oude Live nummers in een akoestische uitvoering door Ed solo werden gebracht. Er zaten soms heel bijzondere versies tussen, maar het was gewoon vreemd om Ed de nummers solo te zien en horen brengen. En het was te rustig. Live was toch vooral zo fijn omdat het zo lekker rockte.

Toen Ed’s eerste solo-CD, Alive, uitkwam hadden we deze meteen in huis. Maar ook deze viel tegen. Het was al wat meer de rock die we gewend waren, maar het was rustiger. Het was een fijne CD vol popliedjes, maar het sprong er niet uit. Die speciale vonk was weg. Het was het gewoon net niet.

Maar ja, dan gaat Ed touren, en wil je toch het ook een keer live zien. Kijken hoe het op het podium werkt. Ed is een charismatische man op het podium. Toch was ik niet heel erg enthousiast van te voren. Ik had zoiets van “ik zie wel”. En zelfs met mijn lage verwachtingen viel het alsnog erg tegen. Het werkte allemaal net niet lekker, Ed leek erg onrustig terwijl hij over het podium liep, zoekend naar iets wat hij maar niet leek te vinden. Het was vreemd, ook omdat Live hun laatste Nederlandse show in dezelfde poptempel hadden gebracht en hoewel – naar later bleek – er toen al het nodige niet goed zat bij de band, was dat wel hun strakste optreden ooit, in ieder geval dat ik heb gezien. De meeste uitvoeringen van oude Live nummers vielen wat tegen, en hoewel het publiek enthousiast was en Ed met zijn band erg hun best deden kwam het gewoon niet echt goed over. In ieder geval op mij niet. Het enige wat echt eruit sprong was de nieuwe versie van Overcome die werd gespeeld. Overcome is tijdens de Live tijd na een initieel kippenvel moment vanwege 9/11 zo’n nummer geworden die ik echt niet meer kon horen. Te vaak, te saai, te standaard uitgevoerd. Maar in deze nieuwe setting is er een enorme draai gegeven aan het nummer. Het is duidelijk dat daarbij gekeken is naar hoe Snow Patrol hun nummers in elkaar zetten, mooi opbouwend tot een heel energiek geheel. Maar dat was eigenlijk het enige hoogtepunt, en dat gaf toch een vervelend gevoel van “nou, dat was het dan”. Toen Ed aankondigde dat we met ons kaartje van die avond ook naar de show van zaterdag in de Melkweg konden komen twijfelde ik dan ook of we dat wel moesten doen.

Wat ben ik blij dat we dat uiteindelijk wel gedaan hebben! Waar ik woensdag het gevoel had dat Ed onrustig was, niet wist wat hij met zichzelf aan moest, had ik zaterdag juist het gevoel dat hij, en met hem de hele band, erg ontspannen was. Niets hoeft, alles mag. En dat kwam duidelijk terug in het optreden. De muziek was fantastisch, de energie sprong er vanaf en het was duidelijk dat de hele band echt een enorm plezier had in het spel. De oude Live nummers kwamen veel meer ongedwongen over, en de nieuwe nummers spetterden echt stukken meer dan in Paradiso. Had ik woensdag aan het eind van de avond voor mezelf eigenlijk afscheid genomen van Ed als fan, werd dit zaterdag echt weer compleet omgedraaid. Tijdens het concert woensdag, toen Ed iedereen uitnodigde naar de Melkweg te komen, had hij gezegd dat hij, als ware het een “date”, bloemen en chocola mee zou nemen. Een loze belofte zou je verwachten, maar nee hoor: Tijdens het laatste nummer (ook bij Ed solo is dat nog steeds Dance With You) kwamen de bloemen en de chocola ineens te voorschijn, en ging Ed zelfs zelf de zaal in om uit te delen. Een ontwapenend gebaar wat het hele concert extra bijzonder maakte.

Blijft nog over dat ik de nieuwe CD van Ed nog wat slapjes vind. Dat is nou eenmaal zo. Maar op het podium heeft Ed inmiddels laten zien dat hij wel degelijk harder wil gaan. Want waar de CD soms wat terughoudend is met snerpende gitaren, is dat op het podium wel anders. Daar is het bij sommige nummers ineens echt hard, zeker vergelijkbaar met de wat hardere Live nummers. Misschien, heel misschien, dat Ed dat geluid volgend album ook weer op de opnames terug wil laten komen? Dat zou het wat mij betreft wel helemaal afmaken, en van Ed weer echt een topper maken.

Met Ed terug is het nu afwachten wat de rest van Live gaat doen. De CD van The Gracious Few komt over iets meer als een week uit en hun eerste Amerikaanse tour is al helemaal gepland. Op basis van de nummers die ik tot nu toe gehoord heb ligt The Gracious Few mij muzikaal gezien een stuk meer, en ik kijk dus enorm uit naar hun optredens in Nederland. Ik verwacht en hoop dat ook zij mij weer kunnen overtuigen, maar twijfel daar een stuk minder aan dan bij Ed. Dat kan nog wel eens heel goed worden!

Het einde

Muziek heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven, en zal in de rest van mijn leven altijd wel zo belangrijk blijven. Ik heb een brede muzikale smaak, waardoor ik van alles leuk vind, van house tot de vandaag overleden Ramses Shaffy tot rock, pop en zelfs hier en daar klassiek. Maar er is geen andere band die zo’n enorme stempel op mijn leven heeft gedrukt als Live.

Al een tijdje was het duidelijk dat er iets niet goed zat bij de band. Al een paar maanden terug werd gesproken over een pauze van minimaal 2 jaar om even weer op te laden. Dat bericht kwam echter niet al te lang nadat er werd gesproken over dat de band de studio in was gedoken voor een nieuw album. Wat inconsistent, maar wie weet, waren ze er in de studio achter gekomen dat het even niet meer werkte, en moesten ze even pauze.

In dezelfde periode begon Ed Kowalczyk, lead zanger van de band, solo optredens te geven waarin hij Live nummers speelde. Vaak in kleine setting (een kroeg of kleine zaal) werd op een intieme manier de oude muziek van Live gebracht door Ed solo. Opnames hiervan verkocht Ed dan op zijn nieuwe site. Mooie, speciale uitvoeringen van de muziek die we al langer kenden. Dat was zeker niet verkeerd. Maar toch bleven er wat geruchten de ronde gaan. Het hielp niet dat  Ed Kowalczyk en Chad Taylor op Twitter openlijk frustratie uiten over elkaar en een situatie, en er werd zelfs over geblogd. Veel van de tweets en zelfs een blogpost verdwenen later echter weer. De onduidelijkheid was voor fans echter toch wel lastig. Toen de officieuze verklaring kwam dat de band een break zou nemen, was er nog wat hoop. De optimisten onder de fans hadden hoop, de pessimisten zagen de bui al hangen.

Gisteravond werd er opeens een stuk meer duidelijk. Aan alle onduidelijkheid werd een einde gemaakt toen Chad Taylor op zijn weblog “hun” kant van het verhaal uitlegde. En met “hun” bedoel ik dan dus: alle leden van Live, behalve Ed Kowalczyk. Want het lijkt erop dat die ineens volledig gebroken heeft met alles waar Live voor stond, met de vriendschap met de overige bandleden, door met allerlei rare fratsen te proberen meer geld te krijgen voor zijn aandeel in de band. Met als dieptepunt een “lead singer bonus” van $100000 voor een eventueel optreden op het Pinkpop festival afgelopen jaar.

En nu? Voor veel fans een zwart gat. Ook wel voor mij, ben ik bang. Want ik ben nu ongeveer de helft van mijn leven al fan van Live. Dat is niet iets wat je zo maar even weg gooit. De meeste optredens die Live in de afgelopen 10 jaar gegeven heeft in Nederland hebben zowel Marjolein als ik wel bijgewoond. En hoewel er een bepaalde woede is richting Ed voor het zo maar weg gooien van alles wat er in al die jaren is gebeurd, zal ik hem toch ook gewoon blijven volgen in zijn solo-werk. Hij heeft nu eenmaal een karakteristieke stem, en zowel de oude nummers van Live als de nieuwe muziek die hij inmiddels al in zijn optredens brengt blijven goed. Maar meer nog ben ik erg enthousiast over het nieuwe initiatief van Chad Gracey, Chad Taylor en Patrick Dahlheimer, die samen met twee leden van de band Candlebox beginnen aan een heel nieuw avontuur, The Gracious Few. Volgens alle berichten en de korte previews die er tot nu toe zijn geweest gaan die terug naar de wat hardere basis van Live, zoals we dat hoorden in bijvoorbeeld het legendarische Throwing Copper en het zo mogelijk nog betere Secret Samadhi. Hard en stampend, dat is hoe we ze altijd zagen op het podium, met af en toe wat breekbaars tussendoor. Ik hoop dat we dat met The Gracious Few ook weer zullen gaan zien. De tijd zal het leren.