Tag Archives: concert

Gorillaz overdondert

Gisteren was ik een van de gelukkigen die het concert van Gorillaz in de Heineken Music Hall mocht bijwonen. Gelukkig, omdat ik op het moment dat de voorverkoop begon pas net gehoord had dat de Gorillaz daadwerkelijk zouden komen, en met dank aan de creditcard van een collega de kaarten kon betalen na het falen van de iDEAL koppeling van Eventim.

Nadat ik klaar was met mijn klus voor de dag (gelukkig ook in Amsterdam) reisde ik af naar de Heineken Music Hall, mijn toch minst favoriete concertzaal, met hoge maar onduidelijke verwachtingen. Wat zou een band als Gorillaz brengen bij een liveshow. Immers, de bandleden zijn virtuele poppetjes. Natuurlijk zitten daar wel echte personen achter, maar toch… lastig. Niets bleek minder waar.

Maar voordat het tijd was voor Gorillaz waren er eerst 2 voorprogramma’s. Jazeker, we kregen waar voor ons geld. En wat een voorprogramma’s ook. Voor mij de grootste verrassing van de avond kwam in het eerste voorprogramma. Ik kende Little Dragon nog niet, dus had geen idee wat te verwachten. Wat een prettige verrassing was dat! Erg mooie muziek. Fantastische zang, diepe bassen en leuke muziek. Ik ga zeker nog even in de Little Dragon albums duiken.

Het tweede voorprogramma was voor mij vooral een stukje sentiment. De La Soul. Ik kende ze alleen van hun jarig 90 hits, Ring Ring Ring en Me, Myself and I. Die speelden de heren ook, en aan de reactie te zien van het publiek waren er meer mensen die ze eigenlijk alleen van die nummers kenden. Maar ook de andere nummers waren een groot feest, met fijne beats en de heren De La Soul die het publiek goed op hun hard wisten te krijgen.

Het voorprogramma was duidelijk geen straf, maar uiteraard kwam iedereen toch uiteindelijk voor de hoofdact: Gorillaz. Maar het was lang niet alleen Gorillaz. Gorillaz worden op de albums op de meeste nummers versterkt door andere artiesten (en dan ook niet de minste namen) maar ook op het podium vonden ze dit nodig. Zo hadden ze Bobby Womack meegenomen, deed uiteraard De La Soul mee maar ook Neneh Cherry kwam gezellig meedoen. En los van deze grote namen hadden twee ex-Clash-leden plaats genomen in de band, was er een compleet blazers ensemble, een Syrische groep voor wat wereld-invloeden, een koortje en wat strings. Kortom, het was een erg grote groep mensen die ervoor zorgen dat de mensen zich niet zouden vervelen.

Vervelen was sowieso moeilijk. Want naast de fantastische muzikale show was er voor ieder nummer ook een video gemaakt die op een groot doek achter het podium afgespeeld werd. Dat verschilde van een “clip” waarin Snoop Dogg ons toerapte tot complete animatiefilms, waarbij er een rode draad liep door veel van die films. Ik hoop dat, net als Daft Punk deed met Interstella 5555, Gorillaz ook nog eens een DVD uitbrengen met deze animatiefilms.

Hoe dan ook, het was een fantastische show, dit had ik voor geen goud willen missen. Volgende keer dat ze Nederland aandoen ben ik zeker weer van de partij!

Ed Kowalczyk is terug

Het was mijn eerste serieuze blogpost op deze nieuwe blog, waarin ik schreef over de breuk van Live. Leadsinger Ed Kowalczyk ging zijn eigen weg, en de rest van de band richtten zich ook op een nieuw avontuur. Het was een vervelende situatie, die, zo leek het in ieder geval, met name door Ed was ontstaan. Sinds dat moment, en met de richting die Ed leek te nemen, twijfelde ik of ik Ed lang zou blijven volgen. Muzikaal was het niet meer wat het was (nog steeds wel leuke pop-liedjes, maar niet iets waar ik zo’n groot fan van zou worden als Live) en met de achtergrond van de ruzie in de band had ik mijn twijfels.

In de tussentijd deed Ed nog wel de show met het Metropole orkest, wat een erg indrukwekkende show was. Met name veel oud Live-werk, maar dan in een heel speciale uitvoering, maar daar was ook ineens een nieuw nummer (toen nog “Everlasting Love”, nu getiteld “Drink”). Juist door de setting met het orkest werd dit wel een heel speciaal optreden.

Iets minder enthousiast was ik over zijn akoestische serie optredens, waarbij met name oude Live nummers in een akoestische uitvoering door Ed solo werden gebracht. Er zaten soms heel bijzondere versies tussen, maar het was gewoon vreemd om Ed de nummers solo te zien en horen brengen. En het was te rustig. Live was toch vooral zo fijn omdat het zo lekker rockte.

Toen Ed’s eerste solo-CD, Alive, uitkwam hadden we deze meteen in huis. Maar ook deze viel tegen. Het was al wat meer de rock die we gewend waren, maar het was rustiger. Het was een fijne CD vol popliedjes, maar het sprong er niet uit. Die speciale vonk was weg. Het was het gewoon net niet.

Maar ja, dan gaat Ed touren, en wil je toch het ook een keer live zien. Kijken hoe het op het podium werkt. Ed is een charismatische man op het podium. Toch was ik niet heel erg enthousiast van te voren. Ik had zoiets van “ik zie wel”. En zelfs met mijn lage verwachtingen viel het alsnog erg tegen. Het werkte allemaal net niet lekker, Ed leek erg onrustig terwijl hij over het podium liep, zoekend naar iets wat hij maar niet leek te vinden. Het was vreemd, ook omdat Live hun laatste Nederlandse show in dezelfde poptempel hadden gebracht en hoewel – naar later bleek – er toen al het nodige niet goed zat bij de band, was dat wel hun strakste optreden ooit, in ieder geval dat ik heb gezien. De meeste uitvoeringen van oude Live nummers vielen wat tegen, en hoewel het publiek enthousiast was en Ed met zijn band erg hun best deden kwam het gewoon niet echt goed over. In ieder geval op mij niet. Het enige wat echt eruit sprong was de nieuwe versie van Overcome die werd gespeeld. Overcome is tijdens de Live tijd na een initieel kippenvel moment vanwege 9/11 zo’n nummer geworden die ik echt niet meer kon horen. Te vaak, te saai, te standaard uitgevoerd. Maar in deze nieuwe setting is er een enorme draai gegeven aan het nummer. Het is duidelijk dat daarbij gekeken is naar hoe Snow Patrol hun nummers in elkaar zetten, mooi opbouwend tot een heel energiek geheel. Maar dat was eigenlijk het enige hoogtepunt, en dat gaf toch een vervelend gevoel van “nou, dat was het dan”. Toen Ed aankondigde dat we met ons kaartje van die avond ook naar de show van zaterdag in de Melkweg konden komen twijfelde ik dan ook of we dat wel moesten doen.

Wat ben ik blij dat we dat uiteindelijk wel gedaan hebben! Waar ik woensdag het gevoel had dat Ed onrustig was, niet wist wat hij met zichzelf aan moest, had ik zaterdag juist het gevoel dat hij, en met hem de hele band, erg ontspannen was. Niets hoeft, alles mag. En dat kwam duidelijk terug in het optreden. De muziek was fantastisch, de energie sprong er vanaf en het was duidelijk dat de hele band echt een enorm plezier had in het spel. De oude Live nummers kwamen veel meer ongedwongen over, en de nieuwe nummers spetterden echt stukken meer dan in Paradiso. Had ik woensdag aan het eind van de avond voor mezelf eigenlijk afscheid genomen van Ed als fan, werd dit zaterdag echt weer compleet omgedraaid. Tijdens het concert woensdag, toen Ed iedereen uitnodigde naar de Melkweg te komen, had hij gezegd dat hij, als ware het een “date”, bloemen en chocola mee zou nemen. Een loze belofte zou je verwachten, maar nee hoor: Tijdens het laatste nummer (ook bij Ed solo is dat nog steeds Dance With You) kwamen de bloemen en de chocola ineens te voorschijn, en ging Ed zelfs zelf de zaal in om uit te delen. Een ontwapenend gebaar wat het hele concert extra bijzonder maakte.

Blijft nog over dat ik de nieuwe CD van Ed nog wat slapjes vind. Dat is nou eenmaal zo. Maar op het podium heeft Ed inmiddels laten zien dat hij wel degelijk harder wil gaan. Want waar de CD soms wat terughoudend is met snerpende gitaren, is dat op het podium wel anders. Daar is het bij sommige nummers ineens echt hard, zeker vergelijkbaar met de wat hardere Live nummers. Misschien, heel misschien, dat Ed dat geluid volgend album ook weer op de opnames terug wil laten komen? Dat zou het wat mij betreft wel helemaal afmaken, en van Ed weer echt een topper maken.

Met Ed terug is het nu afwachten wat de rest van Live gaat doen. De CD van The Gracious Few komt over iets meer als een week uit en hun eerste Amerikaanse tour is al helemaal gepland. Op basis van de nummers die ik tot nu toe gehoord heb ligt The Gracious Few mij muzikaal gezien een stuk meer, en ik kijk dus enorm uit naar hun optredens in Nederland. Ik verwacht en hoop dat ook zij mij weer kunnen overtuigen, maar twijfel daar een stuk minder aan dan bij Ed. Dat kan nog wel eens heel goed worden!