Tag Archives: 2009

Het jaarlijstje

Ik zie hier en daar al de eerste jaarlijstjes langs komen. Muziekfreak als ik ben en blijf betekent dat, dat het bij ook wel ging kriebelen. Dus toch ook maar in de digitale pen klimmen om eens een mooi onderbouwd jaarlijstje te produceren.

1. Foo Fighters – Wheels

Altijd de moeilijkste plek van het lijstje, de nummer 1. Er zijn veel nummers die serieus in aanmerking kwamen voor deze plek. Maar als ik zo terugkijk op het afgelopen jaar dan is dit toch echt wel het beste nummer wat het jaar heeft voortgebracht. Iets anders dan wat je van de Foo Fighters zou verwachten, maar oh zo lekker. Het zorgt ervoor dat ik des te rouwiger was toen ik hoorde dat Foo Fighters voorlopig even een pauze nemen om op hun andere projecten te kunnen focussen (Them Crooked Vultures, iemand?).

2. Jay-Z/Alicia Keys – Empire State of Mind (pt.2 )

Het is mijn lijstje dus ik mag wel even vals spelen. En het is uiteindelijk hetzelfde nummer, alleen in twee uitvoeringen. Ik werd al weg geblazen door de versie die Jay-Z en Alicia Keys samen deden (normaal gesproken ben ik niet zo’n Jay-Z fan) maar op de valreep van 2009 werd deel 2 uitgebracht, een versie met alleen Alicia Keys en heel mooi pianowerk. Daarmee verdient dit nummer nu een tweede plek in plaats van een vierde, vijfde of zesde plaats. Wat een mooie uitvoering zeg!

3. Moke – Switch

Als ik mag spreken van een verrassing van 2009, dan is het toch wel de Nederlandse band Moke. Er zijn veel nieuwe Nederlandse bands en artiesten die dit jaar doorgebroken zijn en je zal verderop in het lijstje nog wel een paar tegenkomen, maar Moke doet het op een toch wel bijzondere manier. Een heel eigen stijl, verrassend en lekker fris. Switch was de eerste single van het album The Long & Dangerous Sea, en goddomme wat een lekker nummer zeg! Dat is nog eens een binnenkomer!

4. Muse – Uprising

Weer zo’n eerste single van een album van een band die begint met de M en vier letters heeft. Wel heel andere muziek en al iets meer “established” in de muziekwereld. Muse bracht een nieuwe album uit en heeft daarbij inmiddels als twee prachtige singles uitgebracht. De tweede, Undisclosed Desires, heeft een nog iets meer elektronisch gevoel maar in Uprising hoor je toch nog iets meer die rock, waardoor Uprising meer ROCKT. Heerlijk nummer, en ik heb het geluk gehad een mooie speciale editie van de single te mogen winnen via Michiel Veenstra. Zwart, met zwarte letters. Ja, het is en blijft Muse he?

5. Dan Black – Symphonies

Nederland heeft deze helaas nog niet opgepikt (kan natuurlijk aan de platenmaatschappij liggen) maar via via kwam ik achter dit prachtige nummer. Kan iemand de platenmaatschappij van Dan Black even inlichten dat we in Nederland dit soort dingen wel op prijs stellen? Dit kan echt een vette hit worden vermoed ik! Heel erg relaxt en mooi gemaakt, gewoonweg fantastisch.

6. Destine – Stars

Naast Moke toch wel de revelatie van het jaar. Weer een Nederlandse kwaliteitsband, en Stars is toch wel een toppuntje van het jaar ook. Jammer dat niet iedereen op die nummer 1 positie kan staan 😉 maar je kan niet alles hebben. Fris, en naar mijn gevoel iets meer poppy dan Moke, brengt Destine lekkere rockmuziek. Vet!

7. Robbie Williams – Bodies

Een verrassende come-back van iemand die ik al lang en breed had opgegeven eigenlijk. Hij was met name nog goed om roddelbladen te vullen, en misschien nog even wel, of toch niet, of toch wel, of toch niet, en uiteindelijk toch wel terug te komen bij Take That voor… nou ja, wat eigenlijk? Zakken vullen? Maar goed, intussen blijkbaar ook druk met een solo album waarvan de eerste single meteen hard erin kwam. Wat een vet nummer ineens weer van Robbie Williams, die al een tijdje niet zo veel boeiends meer gemaakt had. Jammer dat de tweede single al een stuk minder was…

8. Owl City – Fireflies

Het lijkt bij dit nummer te zijn dat je het of helemaal te gek vind, of helemaal niets. Er is geen tussenweg, zo lijkt het. Goed, mag ik me scharen in de groep mensen die dit nummer helemaal fantastisch vind en het liefst het zo vaak mogelijk op de radio hoort? Heel verfrissende electronica met gewoon een zanger er overheen. Bliepjes, strings, relaxte atmosfeer. Gewoon, erg prettig om te horen. De rest van het album lijkt wel erg voort te borduren op hetzelfde trucje, maar desalniettemin leuk om te horen.

9. Flinke Namen – Wolken

De Nederlandse hiphop scene heeft dit jaar ook flink wat goeie nieuwe platen uitgepoept. Maar verreweg het beste van allemaal is het rustige Wolken van Flinke Namen. Leuk om te zien is dat, in ieder geval naar mijn mening, lid Sef van Flinke Namen toch ook wel betrokken is geweest bij wat andere leuke dingen, zoals Aye met Dio. Dio heeft daarnaast ook nog flink leuke dingen gedaan, waaronder de samenwerking met The Madd (Baby). Grappig om te zien hoe hard het ineens kan gaan met de Nederlandse hiphop.

10. Kane – No Surrender

Kane is een verhaal apart voor mij. Ooit zag ik ze live, in het voorprogramma van Guano Apes in Melkweg in Amsterdam. Toen waren ze vele malen beter dan het hoofdprogramma van die avond, en toen hun album uitkwam kocht ik het direct. Daarna ben ik ze wat kwijt geraakt. Hun muziek raakte me niet meer zo, het was allemaal wat flets en platgeproduceerd. Niet zo veel meer aan. En dan ineens, in 2009, komen ze met een nieuw album waarvan de titelsong de eerste single is. En die is ineens weer lekker ongedwongen, leuk om te horen. De rest van het album niet altijd overigens, maar nog steeds heel erg fijn om te horen (ja, ik heb het inderdaad). En toen was daar ook nog opeens het optreden, ‘s ochtends in de 3FM studio bij Giel Beelen. Ik ging er “voor ik naar mijn werk ging” langs. Duurde iets langer als verwacht, maar het was helemaal niet erg om daardoor het te laat komen te moeten verantwoorden, wat een heerlijk ongedwongen, leuk optreden was het.

En verder…

Het nadeel van een top 10 maken is dat je er maar 10 mag kiezen. Toch wil ik nog wel wat namen de revue laten passeren. Ook waarvan ik zelf verbaasd ben dat ze niet in mijn top 10 staan. Maar ja, je kan maar maximaal 10 tracks in een top 10 proppen. Allereerst Lily Allen. Haar hele album is fantastisch, maar The Fear is toch verreweg de beste single van het nieuwe album. Verder, en mijn vrouw en collega’s worden er nu al gek van, Broodje Bakpao van The Opposites. Geniaal, maar iets te kort uit om nu van te kunnen zeggen dat dat in een top 10 van het jaar hoort. Dan zijn daar Laura Jansen, Dio & The Madd, Dio & Sef, Cascade, Carolina Liar, Snow Patrol, La Roux, Kyteman, Stud Muffins, Fake Blood (MARS!), The Asteroids Galaxy Tour, Jack Penata en zelfs de nieuwe singles van Di-Rect (nooit een fan van geweest) en Esmee Denters die best leuk tot heel erg leuk waren. En dan mis ik er nog bizar veel.

Live

Het einde van Live heb ik al eerder over geschreven, maar blijft toch ook een belangrijk muzikaal punt dit jaar. Dieptepunt, in dit geval. Toch is het niet allemaal negatief, want nu hebben we Ed Kowalczyk die solo verder gaat, de rest van de band die als The Gracious Few verder gaat, en natuurlijk Ed’s kleine broertje Adam Kowalczyk die al solo aan de weg timmerde (naast zijn werk bij de band) maar nu ook veel meer kan doen aan zijn eigen dingen. Dus, we zullen zien wat het gaat opleveren.

En dan nog live…

Qua concerten zijn er eigenlijk twee dingen die mij bij zijn gebleven. De eerste is eentje waar ik niet eens zelf bij was, maar wat ik op televisie heb gevolgd. Toen ze aankondigden dat Pinkpop zou worden afgesloten door een band genaamd Snow Patrol snapte ik er niets van. Ik kende wel wat muziek van de band, maar waren ze dan zo goed en groot om een festival als Pinkpop af te sluiten. Daar ben ik heel erg hard op teruggekomen toen ik het zag op televisie. Wat een heerlijke show kunnen die mannen geven. Met name Chasing Cars, met de beelden van de lucht met de net onder gegane zon. Dat beeld blijft me voorlopig nog wel even bij. Heerlijk!

Het tweede wat me erg bij zal blijven is wat recenter, vorige week in Tilburg. The Mars Volta zette de zaal op z’n kop met hun muziek. Dit was de eerste keer dat ik The Mars Volta live zag en wat mij betreft zeker niet de laatste keer. Wat een energie, maar ook wat een variatie. Harde gitaren, jazzy sounds, zuid-amerikaanse invloeden. Noem het maar op, en het zit er wel in. Heel erg bijzonder.

Serious Request

Op naar 2010, hopelijk met nog veel meer goeie muziek. Maar eerst nog Serieus Request, een jaarlijks terugkerend spektakel waar ik ieder jaar weer naar uitkijk. Dit jaar is de themesong van Rigby (One Song), en dan moeten de drie DJ’s nog een anthem kiezen. Stiekum hoop ik op Fireflies, maar ik denk dat ook Broodje Bakpao een grote kans maakt. Ik ben erg benieuwd!