Sapvasten Dag 2: Lekkere salade

Gisterenavond nadat ik mijn eerste stukje had geschreven over het sapvasten werd ik al snel afgestraft voor mijn eigen gedrag: Hoofdpijn. En dat was mijn eigen schuld. Want ik had al een tijdje niet gelet op de hoeveelheid vocht die ik binnenkreeg, en dat is tijdens sapvasten extra belangrijk. Ik had veel te weinig gedronken, en dan kan hoofdpijn een van de gevolgen zijn. Vandaag heb ik dus extra gelet op de hoeveelheid vocht die ik binnen heb gekregen, en ook vanavond zal ik daar eens extra op moeten letten.

Vandaag ben ik de dag goed doorgekomen, hoewel ik op twee momenten vandaag echt merkte dat mijn maag nog moest wennen. Aan het einde van de ochtend begon mijn maag enorm te rommelen, wat je normaal gesproken ervaart als je iets te lang wacht met eten. En aan het einde van de middag was het echt een honger-gevoel wat ik had, en een stuk erger dan gistermiddag. Dat zijn soms vervelende momenten, maar je moet er even doorheen. Gewoon blijven drinken en niet toegeven aan dat gevoel, en het gaat vanzelf weer over.

Toch zijn er soms wel lastige situaties. Toen ik om mijn “lunch” te pakken naar de koelkast in de bedrijfskantine liep en deze open maakte stond daar een vers gemaakte salade. De geur van die salade kwam de koelkast uit en dan ruikt dat toch allemaal wel heel erg lekker. Helemaal omdat ik wel hou van een salade met mozzarella en tomaat. Zo’n lekkere salade is dan wel even moeilijk om te zien en ruiken. Maar goed, ik kwam voor het sap, het sap ingeschonken, terug gezet in de koelkast, en weg gelopen. Maar ik weet wel wat ik komende maandag ga eten ‘s avonds: Een heerlijke salade.

Vandaag had ik geen Cereal sap maar Luna e Terra sap. Luna e Terra bied een volledige kuur aan (hiervoor hebben ze ook een voorlichtingsboekje met informatie over zowel algemeen sapvasten als de kuur die zij voorstellen), maar ik heb er voor gekozen een paar losse flessen van het sap te kopen. Vandaag had ik de “Groentecocktail Speciaal”. Qua smaak is deze duidelijk een stuk minder dan de Cereal van gisteren, maar dat is ook niet vreemd. Waar het sap van Cereal voor het overgrote deel uit fruit bestaat, heeft deze Groentecocktail zoals de naam al zegt groenten als ingredient. En dan ook dingen als zuurkool, augurk, selderie en ui (en nog veel meer), wat zorgt voor een wat zure smaak. Echt lekker is het dus niet, maar heel vies ook niet. En goed is het wel, en dat is belangrijk. Toch wissel ik de Luna e Terra-lijn morgen weer in voor de smaak van de Cereal drank. Overmorgen is het dan weer de beurt aan een van de Luna e Terra sappen.

Los van het honger-gevoel kan ik weer tevreden terugkijken op vandaag. Ik heb verder weinig last gehad van vervelende “bijwerkingen” van het sapvasten, alles is weer prima verlopen. Wel merk ik dat fysieke inspanning als traplopen wat moeizamer gaat als normaal. Dat is thuis nog niet zo’n probleem, maar ik heb sinds een paar maanden (wel als poging tot afvallen) de gewoonte opgepakt om op mijn werk de drie verdiepingen die ik naar boven moet de trap te nemen, en daar merk ik dan duidelijk dat het allemaal iets lastiger gaat als normaal. Maar dat hoort erbij. Vooralsnog blijf ik de trap nemen (lichaamsbeweging is immers gezond), en ik ga er vanuit dat dat de rest van de week ook geen probleem zal opleveren, los van het feit dat ik wat uitgeput boven kom of iets langzamer de trap moet nemen.

Sapvasten Dag 1: De start

Ik had het in mijn stukje over Serious Request al genoemd: Ik wou graag weer eens gaan sapvasten. En vandaag ben ik dan ook daadwerkelijk begonnen. De eerste dag is over het algemeen heel dubbel. Aan de ene kant is alles nog makkelijk, want je zit pas in de eerste dag. Aan de andere kant moet je enorm wennen aan het gevoel van trek wat je al vrij snel hebt, omdat je geen enkel vast voedsel binnen krijgt. Al met al heb ik tot nu toe toch nog een makkelijke dag achter de rug.

Sapvasten

Sapvasten is volgens wikipedia:

Sapvasten is de meest toegepaste vorm van natuurgeneeskundig vasten in Nederland. In een sapvastenkuur wordt circa een liter groentesap per dag gedronken, met daarnaast vaak ook vruchtensap. De sappen kunnen zelf geperst worden met een sapcentrifuge, maar kunnen ook kant-en-klaar gekocht worden.

Als je een beetje met Google overweg kunt, zal je met name dieet-sites tegen komen. Voor veel mensen is sapvasten ook een manier om een paar extra kilo kwijt te raken, en zeker zo na de feestdagen zullen er wel meer mensen zijn die het om die reden doen. Voor mij is dat echter niet de hoofdreden. Marjolein en ik hebben een aantal jaren terug al een paar keer aan sapvasten gedaan, en zeker toen hadden we nog niet het gewicht om daar de noodzaak van te zien 😉 . Voor mij is het met name een manier om te ontgiften, om het lichaam te zuiveren van stoffen die er niet thuis horen maar via het moderne eten en onze levensstijl wel regelmatig terecht komen danwel niet meer afgevoerd worden. Dat ik er misschien een aantal kilootjes aan kwijtraak is echter wel mooi meegenomen.

Vandaag

Vanochtend begon het dus allemaal, met mijn eerste glas van het Cereal sap wat ik gekocht had. Sommige mensen maken hun eigen sapjes, dat is mij weer net iets te veel moeite. Het Cereal sap is (als je geluk hebt) bij je lokale Albert Heyn te vinden. Overigens zijn er ook andere merken en sappen beschikbaar. Belangrijkste is dat je zo veel mogelijk groenten/fruitsap neemt, met zo min mogelijk toevoegingen. Ik zal het dit keer ook niet bij het sap van Cereal houden, al was het maar omdat onze lokale Albert Heyn er nagenoeg niets van op voorraad heeft (nou ja, had, we hebben de twee flessen die ze hadden al gekocht). Morgen dus weer wat anders.

Per dag drink ik 1 fles van het speciale sapvastensap (de aangeraden hoeveelheid). Daarnaast drink ik water, thee en sinaasappelsap. Ik drink verspreid over de dag heel wat liters vocht. Soms lastig is dat ik hierdoor wel regelmatig naar het toilet moet. Maar vooralsnog is dat de enige “klacht”, naast hongergevoel. Dit kwam overigens pas later in de middag opzetten, het valt dus nog enorm mee. Op dit moment heb ik er wel iets meer last van, maar daar moet je even doorheen gaan. De vorige keren had ik hier de eerste twee dagen wat last van, daarna verdween dat gevoel vanzelf.

7 dagen

In totaal ga ik dit geheel 7 dagen volhouden. Vandaag is mijn eerste dag, dus ik moet nog tot en met komende zondag. De grap is dat het steeds makkelijker wordt, zeker na die eerste twee dagen. Doelstelling is, en dat heb ik eerder zeker zo ervaren, om me weer wat fitter en energieker te voelen. Ik ben benieuwd of dat dit keer weer het geval is. Hier is in ieder geval de voortgang te volgen, mijn doelstelling is (maar ik weet niet of ik dat ga redden) om iedere dag op deze plek een kort verslag te doen van mijn ervaring dit keer.

De conclusie van Serious Request

Het is weer achter de rug. Een week lang hebben de drie DJ’s van 3FM – Gerard, Giel en Annemieke – in het glazen huis in Groningen opgesloten gezeten. Zonder eten, door alleen te sapvasten. Allemaal voor het goede doel, dit jaar de malariabestrijding door het Rode Kruis. En dat voor het bizar astronomische bedrag van 7.113.447 euro! Wat een fantastisch gebeuren was het weer, en wat hebben ze het fantastisch gedaan!

Zo’n hele week met maar drie DJ’s op de radio en heel veel verzoekjes geeft ook wat inzicht in de mensen die er zitten en de heisa er omheen. Ik wil toch even mijn persoonlijke reflectie geven op deze drie dagen.

Multimediaal

Meer dan ooit was Serious Request dit jaar multimediaal. Natuurlijk stond 3FM de hele week in het teken van Serious Request. Dat is al jaren de beste week radio die je kan hebben. Maar ook op televisie was er veel aandacht voor. Op de publieke kanalen was er regelmatig aandacht voor Serious Request, maar ook 24 uur per dag via 101TV op digitale televisie. En daarnaast op Internet. Er was uitgepakt, want los van dat alles via 3FM.nl te bekijken was, waren er domeinnamen voor alle losse onderdelen. Wou je een plaat aanvragen dan kon dat via http://www.seriousrequestplaat.nl/, wou je merchandise kopen dan ging dat via http://www.seriousrequestshop.nl/, noem maar op. En via Twitter was iedereen er mee bezig, met de speciale hashtag #sr09.

Twitter

Ik zei dat iedereen via Twitter er mee bezig was. Nou ja, bijna iedereen dan. Opvallend genoeg waren de drie DJ’s in het glazen huis nauwelijks met Twitter bezig. Giel was met name bezig met het plaatsen van foto’s, en dat is natuurlijk erg leuk want het geeft een mooi verslag van hun verblijf. Maar interactie mist dan. Nu heeft Giel daar nooit echt heel erg aan gedaan via zijn Twitter account, dus dat moet hij misschien nog leren. Maar dit was de ultieme gelegenheid om daar iets mee te gaan doen. Gerard Ekdom is normaliter iets meer van de interactiviteit via Twitter (reageren op tweets/replies enzo) maar de afgelopen week was het niet veel bijzonders om eerlijk te zijn. Ook wel weer wat leuke tweets ter verslaglegging, maar verder niet zo veel. Opvallend genoeg deed Annemieke het misschien wel het beste. Voor Serious Request deed ze niet zo veel met Twitter, maar als je haar twitterstream bekijkt valt het op dat zij het meeste reageert op tweets van anderen. Maar dezelfde Annemieke is in de periode van Serious Request ook degene geweest die het minst van de drie DJ’s heeft getweet.

Daar had toch nog meer uit gehaald kunnen worden. Door actiever op Twitter te zijn en meer te reageren worden mensen nog meer betrokken bij het geheel, en had er misschien nog wel meer geld uit gehaald kunnen worden. Misschien iets voor volgend jaar? Meer mee doen!

De DJ’s

Ook over de DJ’s heb ik veel geleerd. Ik heb het altijd jammer gevonden dat Giel Beelen in de ochtend zit, daar kan ik soms niet echt tegen. Maar Giel in de middag of avond werkt prima! 3FM, verplaats Giel naar de middag of avond, dat werkt veel beter! Gerard Ekdom was leuk als altijd en lijkt met iedere DJ een goed team te zijn. Samen met Michiel Veenstra doet hij normaal EkStra Weekend op vrijdagavond en dat is het beste radioprogramma van het moment. Als Michiel een keer niet kan, dan vallen er andere mensen in, bijvoorbeeld Domien, en die samen werken ook fantastisch. En in het glazen huis is gebleken dat Gerard Ekdom ook met Giel Beelen een prima team vormt. Maar daar hint ik ook al meteen naar een probleem wat ik zag: Waar was Annemieke? Begrijp me niet verkeerd, ik vind haar reguliere programma erg leuk en ook als zij een shift had was het erg leuk, maar… ze was nagenoeg niet aanwezig in “het team” van Serious Request. Als Gerard een shift had, was Giel regelmatig als tweede DJ te horen. Als Gerard een shift had was het Giel die regelmatig mee deed. En als Annemieke een shift had, waren Giel en/of Gerard er ook wel. Alleen Annemieke was maar heel af en toe bij een van de heren in de shift te vinden. En dat is jammer.

Ik begrijp best dat Annemieke nog relatief nieuw is in het DJ-vak en bij 3FM, maar als ik toch als nieuwkomer het huis in zou mogen zou ik me op alle mogelijke manieren willen bewijzen. En dat doe je niet door je veel terug te trekken, weinig bij de microfoon te melden en weinig te zeggen.

Dat allemaal gezegd hebbende, ook Annemieke deed haar shifts natuurlijk fantastisch en blijft een groot talent bij 3FM. Het had alleen beter gekund.

Sapvasten

Jaren terug heb ik ook een aantal keren aan sapvasten gedaan, en mijn ervaring was eigenlijk steevast heel positief. Ik vind het daarom jammer dat de 3 DJ’s bijna altijd vrij negatief deden over de sapjes die ze voorgeschoteld kregen. Ze hadden de luxe van op maat gemaakte sapjes die perfect uitgebalanceerd worden op de week zonder vast voer. Er zullen vast sappen met wat minder goede smaak tussen gezeten zijn, maar de meesten klonken op basis van de ingredienten toch best goed te doen. Het smaakt misschien anders dan de pizza of spaghetti die ze normaal eten thuis, maar zo negatief had echt niet gehoeven.

Ondanks alle negatieve geluiden over de sapjes heeft het mij in ieder geval geinspireerd om begin januari zelf weer eens een week te gaan sapvasten. Ik doe dat niet met op maat gemaakte sapjes, maar koop gewoon flessen sap in de winkel. Maar dat werkt ook gewoon prima hoor. Ik ben benieuwd of ik me na die week ook weer zo goed ga voelen als ik jaren geleden deed na een week sapvasten.

De finale

De finale was ook weer zoals ieder jaar: de kippenvel-momenten volgens elkaar op, bijzondere verhalen, terug kijken op een mooie week, en veel informatie over malaria en de bestrijding ervan. De projectie op het stadhuis gevolgd door No Surrender van Kane was echt fantastisch. Dat moet ook voor de drie DJ’s een fantastisch ervaring geweest te zijn, en voor iedereen daar en iedereen die het via radio, TV of Internet volgde ook.

Al met al

Al met al moet ik zeggen dat het weer een fantastisch leuke week was, en er is weer een bizarre hoeveelheid geld opgehaald, dit jaar voor de malariabestrijding. Dus ondanks wat minpuntjes was ik echt weer verschrikkelijk onder de indruk van alles wat er gebeurde in de afgelopen week. En respect voor de DJ’s die echt veel en lange shifts hebben gedraaid om al dat geld bij elkaar te krijgen voor het goede doel.

Het jaarlijstje

Ik zie hier en daar al de eerste jaarlijstjes langs komen. Muziekfreak als ik ben en blijf betekent dat, dat het bij ook wel ging kriebelen. Dus toch ook maar in de digitale pen klimmen om eens een mooi onderbouwd jaarlijstje te produceren.

1. Foo Fighters – Wheels

Altijd de moeilijkste plek van het lijstje, de nummer 1. Er zijn veel nummers die serieus in aanmerking kwamen voor deze plek. Maar als ik zo terugkijk op het afgelopen jaar dan is dit toch echt wel het beste nummer wat het jaar heeft voortgebracht. Iets anders dan wat je van de Foo Fighters zou verwachten, maar oh zo lekker. Het zorgt ervoor dat ik des te rouwiger was toen ik hoorde dat Foo Fighters voorlopig even een pauze nemen om op hun andere projecten te kunnen focussen (Them Crooked Vultures, iemand?).

2. Jay-Z/Alicia Keys – Empire State of Mind (pt.2 )

Het is mijn lijstje dus ik mag wel even vals spelen. En het is uiteindelijk hetzelfde nummer, alleen in twee uitvoeringen. Ik werd al weg geblazen door de versie die Jay-Z en Alicia Keys samen deden (normaal gesproken ben ik niet zo’n Jay-Z fan) maar op de valreep van 2009 werd deel 2 uitgebracht, een versie met alleen Alicia Keys en heel mooi pianowerk. Daarmee verdient dit nummer nu een tweede plek in plaats van een vierde, vijfde of zesde plaats. Wat een mooie uitvoering zeg!

3. Moke – Switch

Als ik mag spreken van een verrassing van 2009, dan is het toch wel de Nederlandse band Moke. Er zijn veel nieuwe Nederlandse bands en artiesten die dit jaar doorgebroken zijn en je zal verderop in het lijstje nog wel een paar tegenkomen, maar Moke doet het op een toch wel bijzondere manier. Een heel eigen stijl, verrassend en lekker fris. Switch was de eerste single van het album The Long & Dangerous Sea, en goddomme wat een lekker nummer zeg! Dat is nog eens een binnenkomer!

4. Muse – Uprising

Weer zo’n eerste single van een album van een band die begint met de M en vier letters heeft. Wel heel andere muziek en al iets meer “established” in de muziekwereld. Muse bracht een nieuwe album uit en heeft daarbij inmiddels als twee prachtige singles uitgebracht. De tweede, Undisclosed Desires, heeft een nog iets meer elektronisch gevoel maar in Uprising hoor je toch nog iets meer die rock, waardoor Uprising meer ROCKT. Heerlijk nummer, en ik heb het geluk gehad een mooie speciale editie van de single te mogen winnen via Michiel Veenstra. Zwart, met zwarte letters. Ja, het is en blijft Muse he?

5. Dan Black – Symphonies

Nederland heeft deze helaas nog niet opgepikt (kan natuurlijk aan de platenmaatschappij liggen) maar via via kwam ik achter dit prachtige nummer. Kan iemand de platenmaatschappij van Dan Black even inlichten dat we in Nederland dit soort dingen wel op prijs stellen? Dit kan echt een vette hit worden vermoed ik! Heel erg relaxt en mooi gemaakt, gewoonweg fantastisch.

6. Destine – Stars

Naast Moke toch wel de revelatie van het jaar. Weer een Nederlandse kwaliteitsband, en Stars is toch wel een toppuntje van het jaar ook. Jammer dat niet iedereen op die nummer 1 positie kan staan 😉 maar je kan niet alles hebben. Fris, en naar mijn gevoel iets meer poppy dan Moke, brengt Destine lekkere rockmuziek. Vet!

7. Robbie Williams – Bodies

Een verrassende come-back van iemand die ik al lang en breed had opgegeven eigenlijk. Hij was met name nog goed om roddelbladen te vullen, en misschien nog even wel, of toch niet, of toch wel, of toch niet, en uiteindelijk toch wel terug te komen bij Take That voor… nou ja, wat eigenlijk? Zakken vullen? Maar goed, intussen blijkbaar ook druk met een solo album waarvan de eerste single meteen hard erin kwam. Wat een vet nummer ineens weer van Robbie Williams, die al een tijdje niet zo veel boeiends meer gemaakt had. Jammer dat de tweede single al een stuk minder was…

8. Owl City – Fireflies

Het lijkt bij dit nummer te zijn dat je het of helemaal te gek vind, of helemaal niets. Er is geen tussenweg, zo lijkt het. Goed, mag ik me scharen in de groep mensen die dit nummer helemaal fantastisch vind en het liefst het zo vaak mogelijk op de radio hoort? Heel verfrissende electronica met gewoon een zanger er overheen. Bliepjes, strings, relaxte atmosfeer. Gewoon, erg prettig om te horen. De rest van het album lijkt wel erg voort te borduren op hetzelfde trucje, maar desalniettemin leuk om te horen.

9. Flinke Namen – Wolken

De Nederlandse hiphop scene heeft dit jaar ook flink wat goeie nieuwe platen uitgepoept. Maar verreweg het beste van allemaal is het rustige Wolken van Flinke Namen. Leuk om te zien is dat, in ieder geval naar mijn mening, lid Sef van Flinke Namen toch ook wel betrokken is geweest bij wat andere leuke dingen, zoals Aye met Dio. Dio heeft daarnaast ook nog flink leuke dingen gedaan, waaronder de samenwerking met The Madd (Baby). Grappig om te zien hoe hard het ineens kan gaan met de Nederlandse hiphop.

10. Kane – No Surrender

Kane is een verhaal apart voor mij. Ooit zag ik ze live, in het voorprogramma van Guano Apes in Melkweg in Amsterdam. Toen waren ze vele malen beter dan het hoofdprogramma van die avond, en toen hun album uitkwam kocht ik het direct. Daarna ben ik ze wat kwijt geraakt. Hun muziek raakte me niet meer zo, het was allemaal wat flets en platgeproduceerd. Niet zo veel meer aan. En dan ineens, in 2009, komen ze met een nieuw album waarvan de titelsong de eerste single is. En die is ineens weer lekker ongedwongen, leuk om te horen. De rest van het album niet altijd overigens, maar nog steeds heel erg fijn om te horen (ja, ik heb het inderdaad). En toen was daar ook nog opeens het optreden, ‘s ochtends in de 3FM studio bij Giel Beelen. Ik ging er “voor ik naar mijn werk ging” langs. Duurde iets langer als verwacht, maar het was helemaal niet erg om daardoor het te laat komen te moeten verantwoorden, wat een heerlijk ongedwongen, leuk optreden was het.

En verder…

Het nadeel van een top 10 maken is dat je er maar 10 mag kiezen. Toch wil ik nog wel wat namen de revue laten passeren. Ook waarvan ik zelf verbaasd ben dat ze niet in mijn top 10 staan. Maar ja, je kan maar maximaal 10 tracks in een top 10 proppen. Allereerst Lily Allen. Haar hele album is fantastisch, maar The Fear is toch verreweg de beste single van het nieuwe album. Verder, en mijn vrouw en collega’s worden er nu al gek van, Broodje Bakpao van The Opposites. Geniaal, maar iets te kort uit om nu van te kunnen zeggen dat dat in een top 10 van het jaar hoort. Dan zijn daar Laura Jansen, Dio & The Madd, Dio & Sef, Cascade, Carolina Liar, Snow Patrol, La Roux, Kyteman, Stud Muffins, Fake Blood (MARS!), The Asteroids Galaxy Tour, Jack Penata en zelfs de nieuwe singles van Di-Rect (nooit een fan van geweest) en Esmee Denters die best leuk tot heel erg leuk waren. En dan mis ik er nog bizar veel.

Live

Het einde van Live heb ik al eerder over geschreven, maar blijft toch ook een belangrijk muzikaal punt dit jaar. Dieptepunt, in dit geval. Toch is het niet allemaal negatief, want nu hebben we Ed Kowalczyk die solo verder gaat, de rest van de band die als The Gracious Few verder gaat, en natuurlijk Ed’s kleine broertje Adam Kowalczyk die al solo aan de weg timmerde (naast zijn werk bij de band) maar nu ook veel meer kan doen aan zijn eigen dingen. Dus, we zullen zien wat het gaat opleveren.

En dan nog live…

Qua concerten zijn er eigenlijk twee dingen die mij bij zijn gebleven. De eerste is eentje waar ik niet eens zelf bij was, maar wat ik op televisie heb gevolgd. Toen ze aankondigden dat Pinkpop zou worden afgesloten door een band genaamd Snow Patrol snapte ik er niets van. Ik kende wel wat muziek van de band, maar waren ze dan zo goed en groot om een festival als Pinkpop af te sluiten. Daar ben ik heel erg hard op teruggekomen toen ik het zag op televisie. Wat een heerlijke show kunnen die mannen geven. Met name Chasing Cars, met de beelden van de lucht met de net onder gegane zon. Dat beeld blijft me voorlopig nog wel even bij. Heerlijk!

Het tweede wat me erg bij zal blijven is wat recenter, vorige week in Tilburg. The Mars Volta zette de zaal op z’n kop met hun muziek. Dit was de eerste keer dat ik The Mars Volta live zag en wat mij betreft zeker niet de laatste keer. Wat een energie, maar ook wat een variatie. Harde gitaren, jazzy sounds, zuid-amerikaanse invloeden. Noem het maar op, en het zit er wel in. Heel erg bijzonder.

Serious Request

Op naar 2010, hopelijk met nog veel meer goeie muziek. Maar eerst nog Serieus Request, een jaarlijks terugkerend spektakel waar ik ieder jaar weer naar uitkijk. Dit jaar is de themesong van Rigby (One Song), en dan moeten de drie DJ’s nog een anthem kiezen. Stiekum hoop ik op Fireflies, maar ik denk dat ook Broodje Bakpao een grote kans maakt. Ik ben erg benieuwd!

Google Chrome

Er zijn mensen die zeggen dat Google gevaarlijk begint te worden omdat ze zo’n beetje van alle kanten informatie kunnen bijhouden over het gebruik van het Internet van om het even welke persoon. Google Analytics, Google Adsense/Adwords, Google toolbars voor verschillende browsers, en ook de eigen browser Google Chrome. Soms krijg ik dat idee wel een beetje, maar zo lang zij producten op de markt brengen die mijn web-ervaring verhogen en ik er geen last van heb, maakt het mij nog niet zo veel uit. Bovendien is hun instelling in deze altijd geweest dat ze geen kwaad willen doen, en op een paar kleine dingen na lijken ze zich goed te houden hieraan.

En Google doet het weer goed met Chrome. Omdat ik geen Windows draai had ik de nieuwe browser nog niet kunnen proberen, maar sinds gisteren is er een versie voor zowel Linux als OSX, en dus ben ik meteen aan het proberen geslagen. Mijn standaard browser is op beide operating systems Firefox tot nu toe, dus ik was erg benieuwd wat Chrome zou brengen. En tot nu toe ben ik na twee dagen heel erg positief.

Google Chrome is veel en veel sneller dan Firefox (niet vreemd. Firefox is een resource hog, en daarnaast heb ik heel wat extensies voor Firefox geladen die niet in Chrome zitten), en de interface voelt prettig aan. Het is even wennen aan details zoals de plaatsing van tabs boven de adresbalk, maar daar kom je heel snel overheen. Ik tenminste wel.

Voor het meeste browse-werk is Chrome simpelweg sneller en dus prettiger om mee te werken. Op wat kleine puntjes na lijkt de rendering vrijwel identiek aan Firefox: Ik ben nog geen echte issues met websites tegen gekomen waardoor ik ze niet meer kan gebruiken. Voor ontwikkelwerk mis ik echter nog wel een aantal dingen waar ik Firefox momenteel liever voor gebruik: De uitgebreide Javascript debugging van Firebug is er een, en zoiets simpels als de bron van een selectie binnen een pagina bekijken lijkt Google Chrome niet te bevatten. Omdat mijn ontwikkel werkzaamheden zich echter meer richting op de dingen die op de server gebeuren maakt dat voor veel van mijn werk niet uit. En even Firefox lanceren voor hele specifieke puntjes is dan niet zo’n probleem.

Kortom: Ik heb zowel op OSX als op Linux een nieuwe standaard browser: Google Chrome.

3FM Serious Request DJ’s

{{Information| |Description= Gerard Ekdom en S...
Image via Wikipedia

Het was niet mijn keus, moet ik heel eerlijk toegeven. Ik had persoonlijk gekozen voor Gerard Ekdom, Michiel Veenstra en Domien Verschuuren. Gerard en Michiel samen met Annemieke had ik ook niet erg gevonden. Maar weer Giel Beelen? Erg jammer.

Maar goed, ze zijn dus bekend: Het glazen huis in Groningen zal dit jaar bewoond worden door Gerard Ekdom, Giel Beelen en Annemieke Scholaardt. Serious Request komt er weer aan!

Gerard Ekdom

Zeker mijn keus. Gerard Ekdom is een leuke, grappige DJ die houd van chaos (getuige zijn aandeel in bijvoorbeeld EkStra Weekend). Ik hoopte heel hard dat Gerard erbij zou zitten.

Giel Beelen

Ik ben nooit echt een groot fan geweest van Giel Beelen, en al helemaal niet in de ochtend. Om de een of andere reden kan ik de stem van Giel in de ochtend niet goed trekken. Hij zou in de 3FM programmering daarom wat mij betreft eigenlijk beter passen in de middag, op de plek van de Coen & Sander show ofzo. In het huis zal hij wel meer uren moeten draaien, dus dan zullen we naar alle waarschijnlijkheid Giel ook op uren gaan horen dat ik hem meer kan waarderen. Dat is dus positief. Echter, Giel heeft heeft op 1 jaar na iedere Serious Request tot nu toe gedaan, dus het had wel prettig geweest als hier een andere DJ had gezeten. Michiel Veenstra bijvoorbeeld.

Annemieke Scholaardt

Als een van de grootste talenten van de DJ school is Annemieke Scholaardt momenteel wel een erg goeie keus voor het glazen huis. Niet mijn eerste keus, die lag bij Domien Verschuuren, maar ook in de keus voor Annemieke kan ik me goed vinden. Grappig is dat ik, toen ik haar voor het eerst hoorde op de radio, even moest wennen aan Annemieke, maar inmiddels kan ik zeggen dat ik haar echt goed vind en een groot talent.

De Perfecte Drie

Ik heb het eerder al gezegd, maar mijn perfecte drie waren al snel duidelijk: Gerard Ekdom, Michiel Veenstra en Domien Verschuuren. Waarom precies? Nou ja, Gerard en Michiel hebben een bepaalde klik samen waar niemand tegenop kan (kijk/luister maar eens naar EkStra Weekend op de vrijdagavond). Die twee een aantal dagen achter elkaar samen in 1 huis, dat is een gekkenhuis, en daar hou ik wel van. Domien Verschuuren valt regelmatig in voor Michiel, zowel voor Met Michiel als EkStra Weekend, en doet dat enorm goed. Domien is wat mij betreft dan ook het grootste aankomende talent van 3FM. En hij heeft een klik met zowel Michiel als Gerard, wat die drie samen een soort Dream Team zou maken. Maar wie weet, volgend jaar…

Reblog this post [with Zemanta]

Marketing goed begrepen

Marketing is overal om ons heen. Veel bedrijven zijn er mee bezig, helaas te veel bedrijven snappen eigenlijk niet hoe ze mensen echt moeten bereiken. Heel af en toe heb je zo’n unieke actie die zijn doel bereikt, en dan nog wat extra doet.

Vandaag was het de beurt aan de energy drink Go Fast. Vanochtend bleek namelijk ineens dat er door heel Nederland flitspalen waren ingepakt als ware het een sinterklaascadeau. Al vanaf ‘s ochtends vroeg was het speculeren geblazen over wie er achter deze actie zou zitten. Giel Beelen begon al, vroeg in de ochtend, met het bericht over de flitspalen. Hij stond er ook op dat de NOS het in hun bulletins moest gaan vermelden en moest gaan uitzoeken hoe het zat.

De hele dag door was het op Twitter ook raak. Iedereen had het erover, en veel mensen plaatsen foto’s van gevonden palen (ik ook).

En toen kwam de aap uit de mouw, en bleek het om een reclamestunt te gaan. Daarna kon je wel veel teleurgestelde reacties zien: Veel mensen hadden op iets spectaculairders gehoopt. Maar dat maakt niet uit. De dames en heren achter deze actie hebben hun doel meer dan bereikt. Serieuze nieuwsorganisaties als de NOS hebben serieuze aandacht besteed aan de actie. De media sprong er bovenop. En iedereen had het erover. Een ludieke actie die bij iedereen wel even blijft hangen. Go Fast is vanaf nu altijd “dat bedrijf die de flitspalen inpakte” en kan daarmee in ieder geval op een positieve naam rekening bij menig automobilist.

Het einde

Muziek heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven, en zal in de rest van mijn leven altijd wel zo belangrijk blijven. Ik heb een brede muzikale smaak, waardoor ik van alles leuk vind, van house tot de vandaag overleden Ramses Shaffy tot rock, pop en zelfs hier en daar klassiek. Maar er is geen andere band die zo’n enorme stempel op mijn leven heeft gedrukt als Live.

Al een tijdje was het duidelijk dat er iets niet goed zat bij de band. Al een paar maanden terug werd gesproken over een pauze van minimaal 2 jaar om even weer op te laden. Dat bericht kwam echter niet al te lang nadat er werd gesproken over dat de band de studio in was gedoken voor een nieuw album. Wat inconsistent, maar wie weet, waren ze er in de studio achter gekomen dat het even niet meer werkte, en moesten ze even pauze.

In dezelfde periode begon Ed Kowalczyk, lead zanger van de band, solo optredens te geven waarin hij Live nummers speelde. Vaak in kleine setting (een kroeg of kleine zaal) werd op een intieme manier de oude muziek van Live gebracht door Ed solo. Opnames hiervan verkocht Ed dan op zijn nieuwe site. Mooie, speciale uitvoeringen van de muziek die we al langer kenden. Dat was zeker niet verkeerd. Maar toch bleven er wat geruchten de ronde gaan. Het hielp niet dat  Ed Kowalczyk en Chad Taylor op Twitter openlijk frustratie uiten over elkaar en een situatie, en er werd zelfs over geblogd. Veel van de tweets en zelfs een blogpost verdwenen later echter weer. De onduidelijkheid was voor fans echter toch wel lastig. Toen de officieuze verklaring kwam dat de band een break zou nemen, was er nog wat hoop. De optimisten onder de fans hadden hoop, de pessimisten zagen de bui al hangen.

Gisteravond werd er opeens een stuk meer duidelijk. Aan alle onduidelijkheid werd een einde gemaakt toen Chad Taylor op zijn weblog “hun” kant van het verhaal uitlegde. En met “hun” bedoel ik dan dus: alle leden van Live, behalve Ed Kowalczyk. Want het lijkt erop dat die ineens volledig gebroken heeft met alles waar Live voor stond, met de vriendschap met de overige bandleden, door met allerlei rare fratsen te proberen meer geld te krijgen voor zijn aandeel in de band. Met als dieptepunt een “lead singer bonus” van $100000 voor een eventueel optreden op het Pinkpop festival afgelopen jaar.

En nu? Voor veel fans een zwart gat. Ook wel voor mij, ben ik bang. Want ik ben nu ongeveer de helft van mijn leven al fan van Live. Dat is niet iets wat je zo maar even weg gooit. De meeste optredens die Live in de afgelopen 10 jaar gegeven heeft in Nederland hebben zowel Marjolein als ik wel bijgewoond. En hoewel er een bepaalde woede is richting Ed voor het zo maar weg gooien van alles wat er in al die jaren is gebeurd, zal ik hem toch ook gewoon blijven volgen in zijn solo-werk. Hij heeft nu eenmaal een karakteristieke stem, en zowel de oude nummers van Live als de nieuwe muziek die hij inmiddels al in zijn optredens brengt blijven goed. Maar meer nog ben ik erg enthousiast over het nieuwe initiatief van Chad Gracey, Chad Taylor en Patrick Dahlheimer, die samen met twee leden van de band Candlebox beginnen aan een heel nieuw avontuur, The Gracious Few. Volgens alle berichten en de korte previews die er tot nu toe zijn geweest gaan die terug naar de wat hardere basis van Live, zoals we dat hoorden in bijvoorbeeld het legendarische Throwing Copper en het zo mogelijk nog betere Secret Samadhi. Hard en stampend, dat is hoe we ze altijd zagen op het podium, met af en toe wat breekbaars tussendoor. Ik hoop dat we dat met The Gracious Few ook weer zullen gaan zien. De tijd zal het leren.

Welkom

Welkom op mijn nieuwe Nederlandstalige weblog. Het is even geleden dat ik voor het laatst in het Nederlands een weblog bijhield. Daarna ben ik, met name voor PHP-gerelateerde onderwerpen verder gegaan in het engels. Maar het kriebelde alweer een tijd, dus nu toch maar weer in het Nederlands.

De bedoeling is dat deze weblog mijn uitlaatklep wordt over onderwerpen als muziek, media, politiek, evenementen, gadgets, noem maar op. Dingen die ik tegen kom, waar ik sterk een gevoel bij heb en waar ik iets over kwijt wil.

Mijn engelse weblog blijft ook, en zal het centrale punt zijn voor dingen over PHP. Andere onderwerpen zullen sneller hier terecht komen.