Category Archives: Muziek

De conclusie van Serious Request

Het is weer achter de rug. Een week lang hebben de drie DJ’s van 3FM – Gerard, Giel en Annemieke – in het glazen huis in Groningen opgesloten gezeten. Zonder eten, door alleen te sapvasten. Allemaal voor het goede doel, dit jaar de malariabestrijding door het Rode Kruis. En dat voor het bizar astronomische bedrag van 7.113.447 euro! Wat een fantastisch gebeuren was het weer, en wat hebben ze het fantastisch gedaan!

Zo’n hele week met maar drie DJ’s op de radio en heel veel verzoekjes geeft ook wat inzicht in de mensen die er zitten en de heisa er omheen. Ik wil toch even mijn persoonlijke reflectie geven op deze drie dagen.

Multimediaal

Meer dan ooit was Serious Request dit jaar multimediaal. Natuurlijk stond 3FM de hele week in het teken van Serious Request. Dat is al jaren de beste week radio die je kan hebben. Maar ook op televisie was er veel aandacht voor. Op de publieke kanalen was er regelmatig aandacht voor Serious Request, maar ook 24 uur per dag via 101TV op digitale televisie. En daarnaast op Internet. Er was uitgepakt, want los van dat alles via 3FM.nl te bekijken was, waren er domeinnamen voor alle losse onderdelen. Wou je een plaat aanvragen dan kon dat via http://www.seriousrequestplaat.nl/, wou je merchandise kopen dan ging dat via http://www.seriousrequestshop.nl/, noem maar op. En via Twitter was iedereen er mee bezig, met de speciale hashtag #sr09.

Twitter

Ik zei dat iedereen via Twitter er mee bezig was. Nou ja, bijna iedereen dan. Opvallend genoeg waren de drie DJ’s in het glazen huis nauwelijks met Twitter bezig. Giel was met name bezig met het plaatsen van foto’s, en dat is natuurlijk erg leuk want het geeft een mooi verslag van hun verblijf. Maar interactie mist dan. Nu heeft Giel daar nooit echt heel erg aan gedaan via zijn Twitter account, dus dat moet hij misschien nog leren. Maar dit was de ultieme gelegenheid om daar iets mee te gaan doen. Gerard Ekdom is normaliter iets meer van de interactiviteit via Twitter (reageren op tweets/replies enzo) maar de afgelopen week was het niet veel bijzonders om eerlijk te zijn. Ook wel weer wat leuke tweets ter verslaglegging, maar verder niet zo veel. Opvallend genoeg deed Annemieke het misschien wel het beste. Voor Serious Request deed ze niet zo veel met Twitter, maar als je haar twitterstream bekijkt valt het op dat zij het meeste reageert op tweets van anderen. Maar dezelfde Annemieke is in de periode van Serious Request ook degene geweest die het minst van de drie DJ’s heeft getweet.

Daar had toch nog meer uit gehaald kunnen worden. Door actiever op Twitter te zijn en meer te reageren worden mensen nog meer betrokken bij het geheel, en had er misschien nog wel meer geld uit gehaald kunnen worden. Misschien iets voor volgend jaar? Meer mee doen!

De DJ’s

Ook over de DJ’s heb ik veel geleerd. Ik heb het altijd jammer gevonden dat Giel Beelen in de ochtend zit, daar kan ik soms niet echt tegen. Maar Giel in de middag of avond werkt prima! 3FM, verplaats Giel naar de middag of avond, dat werkt veel beter! Gerard Ekdom was leuk als altijd en lijkt met iedere DJ een goed team te zijn. Samen met Michiel Veenstra doet hij normaal EkStra Weekend op vrijdagavond en dat is het beste radioprogramma van het moment. Als Michiel een keer niet kan, dan vallen er andere mensen in, bijvoorbeeld Domien, en die samen werken ook fantastisch. En in het glazen huis is gebleken dat Gerard Ekdom ook met Giel Beelen een prima team vormt. Maar daar hint ik ook al meteen naar een probleem wat ik zag: Waar was Annemieke? Begrijp me niet verkeerd, ik vind haar reguliere programma erg leuk en ook als zij een shift had was het erg leuk, maar… ze was nagenoeg niet aanwezig in “het team” van Serious Request. Als Gerard een shift had, was Giel regelmatig als tweede DJ te horen. Als Gerard een shift had was het Giel die regelmatig mee deed. En als Annemieke een shift had, waren Giel en/of Gerard er ook wel. Alleen Annemieke was maar heel af en toe bij een van de heren in de shift te vinden. En dat is jammer.

Ik begrijp best dat Annemieke nog relatief nieuw is in het DJ-vak en bij 3FM, maar als ik toch als nieuwkomer het huis in zou mogen zou ik me op alle mogelijke manieren willen bewijzen. En dat doe je niet door je veel terug te trekken, weinig bij de microfoon te melden en weinig te zeggen.

Dat allemaal gezegd hebbende, ook Annemieke deed haar shifts natuurlijk fantastisch en blijft een groot talent bij 3FM. Het had alleen beter gekund.

Sapvasten

Jaren terug heb ik ook een aantal keren aan sapvasten gedaan, en mijn ervaring was eigenlijk steevast heel positief. Ik vind het daarom jammer dat de 3 DJ’s bijna altijd vrij negatief deden over de sapjes die ze voorgeschoteld kregen. Ze hadden de luxe van op maat gemaakte sapjes die perfect uitgebalanceerd worden op de week zonder vast voer. Er zullen vast sappen met wat minder goede smaak tussen gezeten zijn, maar de meesten klonken op basis van de ingredienten toch best goed te doen. Het smaakt misschien anders dan de pizza of spaghetti die ze normaal eten thuis, maar zo negatief had echt niet gehoeven.

Ondanks alle negatieve geluiden over de sapjes heeft het mij in ieder geval geinspireerd om begin januari zelf weer eens een week te gaan sapvasten. Ik doe dat niet met op maat gemaakte sapjes, maar koop gewoon flessen sap in de winkel. Maar dat werkt ook gewoon prima hoor. Ik ben benieuwd of ik me na die week ook weer zo goed ga voelen als ik jaren geleden deed na een week sapvasten.

De finale

De finale was ook weer zoals ieder jaar: de kippenvel-momenten volgens elkaar op, bijzondere verhalen, terug kijken op een mooie week, en veel informatie over malaria en de bestrijding ervan. De projectie op het stadhuis gevolgd door No Surrender van Kane was echt fantastisch. Dat moet ook voor de drie DJ’s een fantastisch ervaring geweest te zijn, en voor iedereen daar en iedereen die het via radio, TV of Internet volgde ook.

Al met al

Al met al moet ik zeggen dat het weer een fantastisch leuke week was, en er is weer een bizarre hoeveelheid geld opgehaald, dit jaar voor de malariabestrijding. Dus ondanks wat minpuntjes was ik echt weer verschrikkelijk onder de indruk van alles wat er gebeurde in de afgelopen week. En respect voor de DJ’s die echt veel en lange shifts hebben gedraaid om al dat geld bij elkaar te krijgen voor het goede doel.

Het jaarlijstje

Ik zie hier en daar al de eerste jaarlijstjes langs komen. Muziekfreak als ik ben en blijf betekent dat, dat het bij ook wel ging kriebelen. Dus toch ook maar in de digitale pen klimmen om eens een mooi onderbouwd jaarlijstje te produceren.

1. Foo Fighters – Wheels

Altijd de moeilijkste plek van het lijstje, de nummer 1. Er zijn veel nummers die serieus in aanmerking kwamen voor deze plek. Maar als ik zo terugkijk op het afgelopen jaar dan is dit toch echt wel het beste nummer wat het jaar heeft voortgebracht. Iets anders dan wat je van de Foo Fighters zou verwachten, maar oh zo lekker. Het zorgt ervoor dat ik des te rouwiger was toen ik hoorde dat Foo Fighters voorlopig even een pauze nemen om op hun andere projecten te kunnen focussen (Them Crooked Vultures, iemand?).

2. Jay-Z/Alicia Keys – Empire State of Mind (pt.2 )

Het is mijn lijstje dus ik mag wel even vals spelen. En het is uiteindelijk hetzelfde nummer, alleen in twee uitvoeringen. Ik werd al weg geblazen door de versie die Jay-Z en Alicia Keys samen deden (normaal gesproken ben ik niet zo’n Jay-Z fan) maar op de valreep van 2009 werd deel 2 uitgebracht, een versie met alleen Alicia Keys en heel mooi pianowerk. Daarmee verdient dit nummer nu een tweede plek in plaats van een vierde, vijfde of zesde plaats. Wat een mooie uitvoering zeg!

3. Moke – Switch

Als ik mag spreken van een verrassing van 2009, dan is het toch wel de Nederlandse band Moke. Er zijn veel nieuwe Nederlandse bands en artiesten die dit jaar doorgebroken zijn en je zal verderop in het lijstje nog wel een paar tegenkomen, maar Moke doet het op een toch wel bijzondere manier. Een heel eigen stijl, verrassend en lekker fris. Switch was de eerste single van het album The Long & Dangerous Sea, en goddomme wat een lekker nummer zeg! Dat is nog eens een binnenkomer!

4. Muse – Uprising

Weer zo’n eerste single van een album van een band die begint met de M en vier letters heeft. Wel heel andere muziek en al iets meer “established” in de muziekwereld. Muse bracht een nieuwe album uit en heeft daarbij inmiddels als twee prachtige singles uitgebracht. De tweede, Undisclosed Desires, heeft een nog iets meer elektronisch gevoel maar in Uprising hoor je toch nog iets meer die rock, waardoor Uprising meer ROCKT. Heerlijk nummer, en ik heb het geluk gehad een mooie speciale editie van de single te mogen winnen via Michiel Veenstra. Zwart, met zwarte letters. Ja, het is en blijft Muse he?

5. Dan Black – Symphonies

Nederland heeft deze helaas nog niet opgepikt (kan natuurlijk aan de platenmaatschappij liggen) maar via via kwam ik achter dit prachtige nummer. Kan iemand de platenmaatschappij van Dan Black even inlichten dat we in Nederland dit soort dingen wel op prijs stellen? Dit kan echt een vette hit worden vermoed ik! Heel erg relaxt en mooi gemaakt, gewoonweg fantastisch.

6. Destine – Stars

Naast Moke toch wel de revelatie van het jaar. Weer een Nederlandse kwaliteitsband, en Stars is toch wel een toppuntje van het jaar ook. Jammer dat niet iedereen op die nummer 1 positie kan staan 😉 maar je kan niet alles hebben. Fris, en naar mijn gevoel iets meer poppy dan Moke, brengt Destine lekkere rockmuziek. Vet!

7. Robbie Williams – Bodies

Een verrassende come-back van iemand die ik al lang en breed had opgegeven eigenlijk. Hij was met name nog goed om roddelbladen te vullen, en misschien nog even wel, of toch niet, of toch wel, of toch niet, en uiteindelijk toch wel terug te komen bij Take That voor… nou ja, wat eigenlijk? Zakken vullen? Maar goed, intussen blijkbaar ook druk met een solo album waarvan de eerste single meteen hard erin kwam. Wat een vet nummer ineens weer van Robbie Williams, die al een tijdje niet zo veel boeiends meer gemaakt had. Jammer dat de tweede single al een stuk minder was…

8. Owl City – Fireflies

Het lijkt bij dit nummer te zijn dat je het of helemaal te gek vind, of helemaal niets. Er is geen tussenweg, zo lijkt het. Goed, mag ik me scharen in de groep mensen die dit nummer helemaal fantastisch vind en het liefst het zo vaak mogelijk op de radio hoort? Heel verfrissende electronica met gewoon een zanger er overheen. Bliepjes, strings, relaxte atmosfeer. Gewoon, erg prettig om te horen. De rest van het album lijkt wel erg voort te borduren op hetzelfde trucje, maar desalniettemin leuk om te horen.

9. Flinke Namen – Wolken

De Nederlandse hiphop scene heeft dit jaar ook flink wat goeie nieuwe platen uitgepoept. Maar verreweg het beste van allemaal is het rustige Wolken van Flinke Namen. Leuk om te zien is dat, in ieder geval naar mijn mening, lid Sef van Flinke Namen toch ook wel betrokken is geweest bij wat andere leuke dingen, zoals Aye met Dio. Dio heeft daarnaast ook nog flink leuke dingen gedaan, waaronder de samenwerking met The Madd (Baby). Grappig om te zien hoe hard het ineens kan gaan met de Nederlandse hiphop.

10. Kane – No Surrender

Kane is een verhaal apart voor mij. Ooit zag ik ze live, in het voorprogramma van Guano Apes in Melkweg in Amsterdam. Toen waren ze vele malen beter dan het hoofdprogramma van die avond, en toen hun album uitkwam kocht ik het direct. Daarna ben ik ze wat kwijt geraakt. Hun muziek raakte me niet meer zo, het was allemaal wat flets en platgeproduceerd. Niet zo veel meer aan. En dan ineens, in 2009, komen ze met een nieuw album waarvan de titelsong de eerste single is. En die is ineens weer lekker ongedwongen, leuk om te horen. De rest van het album niet altijd overigens, maar nog steeds heel erg fijn om te horen (ja, ik heb het inderdaad). En toen was daar ook nog opeens het optreden, ‘s ochtends in de 3FM studio bij Giel Beelen. Ik ging er “voor ik naar mijn werk ging” langs. Duurde iets langer als verwacht, maar het was helemaal niet erg om daardoor het te laat komen te moeten verantwoorden, wat een heerlijk ongedwongen, leuk optreden was het.

En verder…

Het nadeel van een top 10 maken is dat je er maar 10 mag kiezen. Toch wil ik nog wel wat namen de revue laten passeren. Ook waarvan ik zelf verbaasd ben dat ze niet in mijn top 10 staan. Maar ja, je kan maar maximaal 10 tracks in een top 10 proppen. Allereerst Lily Allen. Haar hele album is fantastisch, maar The Fear is toch verreweg de beste single van het nieuwe album. Verder, en mijn vrouw en collega’s worden er nu al gek van, Broodje Bakpao van The Opposites. Geniaal, maar iets te kort uit om nu van te kunnen zeggen dat dat in een top 10 van het jaar hoort. Dan zijn daar Laura Jansen, Dio & The Madd, Dio & Sef, Cascade, Carolina Liar, Snow Patrol, La Roux, Kyteman, Stud Muffins, Fake Blood (MARS!), The Asteroids Galaxy Tour, Jack Penata en zelfs de nieuwe singles van Di-Rect (nooit een fan van geweest) en Esmee Denters die best leuk tot heel erg leuk waren. En dan mis ik er nog bizar veel.

Live

Het einde van Live heb ik al eerder over geschreven, maar blijft toch ook een belangrijk muzikaal punt dit jaar. Dieptepunt, in dit geval. Toch is het niet allemaal negatief, want nu hebben we Ed Kowalczyk die solo verder gaat, de rest van de band die als The Gracious Few verder gaat, en natuurlijk Ed’s kleine broertje Adam Kowalczyk die al solo aan de weg timmerde (naast zijn werk bij de band) maar nu ook veel meer kan doen aan zijn eigen dingen. Dus, we zullen zien wat het gaat opleveren.

En dan nog live…

Qua concerten zijn er eigenlijk twee dingen die mij bij zijn gebleven. De eerste is eentje waar ik niet eens zelf bij was, maar wat ik op televisie heb gevolgd. Toen ze aankondigden dat Pinkpop zou worden afgesloten door een band genaamd Snow Patrol snapte ik er niets van. Ik kende wel wat muziek van de band, maar waren ze dan zo goed en groot om een festival als Pinkpop af te sluiten. Daar ben ik heel erg hard op teruggekomen toen ik het zag op televisie. Wat een heerlijke show kunnen die mannen geven. Met name Chasing Cars, met de beelden van de lucht met de net onder gegane zon. Dat beeld blijft me voorlopig nog wel even bij. Heerlijk!

Het tweede wat me erg bij zal blijven is wat recenter, vorige week in Tilburg. The Mars Volta zette de zaal op z’n kop met hun muziek. Dit was de eerste keer dat ik The Mars Volta live zag en wat mij betreft zeker niet de laatste keer. Wat een energie, maar ook wat een variatie. Harde gitaren, jazzy sounds, zuid-amerikaanse invloeden. Noem het maar op, en het zit er wel in. Heel erg bijzonder.

Serious Request

Op naar 2010, hopelijk met nog veel meer goeie muziek. Maar eerst nog Serieus Request, een jaarlijks terugkerend spektakel waar ik ieder jaar weer naar uitkijk. Dit jaar is de themesong van Rigby (One Song), en dan moeten de drie DJ’s nog een anthem kiezen. Stiekum hoop ik op Fireflies, maar ik denk dat ook Broodje Bakpao een grote kans maakt. Ik ben erg benieuwd!

3FM Serious Request DJ’s

{{Information| |Description= Gerard Ekdom en S...
Image via Wikipedia

Het was niet mijn keus, moet ik heel eerlijk toegeven. Ik had persoonlijk gekozen voor Gerard Ekdom, Michiel Veenstra en Domien Verschuuren. Gerard en Michiel samen met Annemieke had ik ook niet erg gevonden. Maar weer Giel Beelen? Erg jammer.

Maar goed, ze zijn dus bekend: Het glazen huis in Groningen zal dit jaar bewoond worden door Gerard Ekdom, Giel Beelen en Annemieke Scholaardt. Serious Request komt er weer aan!

Gerard Ekdom

Zeker mijn keus. Gerard Ekdom is een leuke, grappige DJ die houd van chaos (getuige zijn aandeel in bijvoorbeeld EkStra Weekend). Ik hoopte heel hard dat Gerard erbij zou zitten.

Giel Beelen

Ik ben nooit echt een groot fan geweest van Giel Beelen, en al helemaal niet in de ochtend. Om de een of andere reden kan ik de stem van Giel in de ochtend niet goed trekken. Hij zou in de 3FM programmering daarom wat mij betreft eigenlijk beter passen in de middag, op de plek van de Coen & Sander show ofzo. In het huis zal hij wel meer uren moeten draaien, dus dan zullen we naar alle waarschijnlijkheid Giel ook op uren gaan horen dat ik hem meer kan waarderen. Dat is dus positief. Echter, Giel heeft heeft op 1 jaar na iedere Serious Request tot nu toe gedaan, dus het had wel prettig geweest als hier een andere DJ had gezeten. Michiel Veenstra bijvoorbeeld.

Annemieke Scholaardt

Als een van de grootste talenten van de DJ school is Annemieke Scholaardt momenteel wel een erg goeie keus voor het glazen huis. Niet mijn eerste keus, die lag bij Domien Verschuuren, maar ook in de keus voor Annemieke kan ik me goed vinden. Grappig is dat ik, toen ik haar voor het eerst hoorde op de radio, even moest wennen aan Annemieke, maar inmiddels kan ik zeggen dat ik haar echt goed vind en een groot talent.

De Perfecte Drie

Ik heb het eerder al gezegd, maar mijn perfecte drie waren al snel duidelijk: Gerard Ekdom, Michiel Veenstra en Domien Verschuuren. Waarom precies? Nou ja, Gerard en Michiel hebben een bepaalde klik samen waar niemand tegenop kan (kijk/luister maar eens naar EkStra Weekend op de vrijdagavond). Die twee een aantal dagen achter elkaar samen in 1 huis, dat is een gekkenhuis, en daar hou ik wel van. Domien Verschuuren valt regelmatig in voor Michiel, zowel voor Met Michiel als EkStra Weekend, en doet dat enorm goed. Domien is wat mij betreft dan ook het grootste aankomende talent van 3FM. En hij heeft een klik met zowel Michiel als Gerard, wat die drie samen een soort Dream Team zou maken. Maar wie weet, volgend jaar…

Reblog this post [with Zemanta]

Het einde

Muziek heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven, en zal in de rest van mijn leven altijd wel zo belangrijk blijven. Ik heb een brede muzikale smaak, waardoor ik van alles leuk vind, van house tot de vandaag overleden Ramses Shaffy tot rock, pop en zelfs hier en daar klassiek. Maar er is geen andere band die zo’n enorme stempel op mijn leven heeft gedrukt als Live.

Al een tijdje was het duidelijk dat er iets niet goed zat bij de band. Al een paar maanden terug werd gesproken over een pauze van minimaal 2 jaar om even weer op te laden. Dat bericht kwam echter niet al te lang nadat er werd gesproken over dat de band de studio in was gedoken voor een nieuw album. Wat inconsistent, maar wie weet, waren ze er in de studio achter gekomen dat het even niet meer werkte, en moesten ze even pauze.

In dezelfde periode begon Ed Kowalczyk, lead zanger van de band, solo optredens te geven waarin hij Live nummers speelde. Vaak in kleine setting (een kroeg of kleine zaal) werd op een intieme manier de oude muziek van Live gebracht door Ed solo. Opnames hiervan verkocht Ed dan op zijn nieuwe site. Mooie, speciale uitvoeringen van de muziek die we al langer kenden. Dat was zeker niet verkeerd. Maar toch bleven er wat geruchten de ronde gaan. Het hielp niet dat  Ed Kowalczyk en Chad Taylor op Twitter openlijk frustratie uiten over elkaar en een situatie, en er werd zelfs over geblogd. Veel van de tweets en zelfs een blogpost verdwenen later echter weer. De onduidelijkheid was voor fans echter toch wel lastig. Toen de officieuze verklaring kwam dat de band een break zou nemen, was er nog wat hoop. De optimisten onder de fans hadden hoop, de pessimisten zagen de bui al hangen.

Gisteravond werd er opeens een stuk meer duidelijk. Aan alle onduidelijkheid werd een einde gemaakt toen Chad Taylor op zijn weblog “hun” kant van het verhaal uitlegde. En met “hun” bedoel ik dan dus: alle leden van Live, behalve Ed Kowalczyk. Want het lijkt erop dat die ineens volledig gebroken heeft met alles waar Live voor stond, met de vriendschap met de overige bandleden, door met allerlei rare fratsen te proberen meer geld te krijgen voor zijn aandeel in de band. Met als dieptepunt een “lead singer bonus” van $100000 voor een eventueel optreden op het Pinkpop festival afgelopen jaar.

En nu? Voor veel fans een zwart gat. Ook wel voor mij, ben ik bang. Want ik ben nu ongeveer de helft van mijn leven al fan van Live. Dat is niet iets wat je zo maar even weg gooit. De meeste optredens die Live in de afgelopen 10 jaar gegeven heeft in Nederland hebben zowel Marjolein als ik wel bijgewoond. En hoewel er een bepaalde woede is richting Ed voor het zo maar weg gooien van alles wat er in al die jaren is gebeurd, zal ik hem toch ook gewoon blijven volgen in zijn solo-werk. Hij heeft nu eenmaal een karakteristieke stem, en zowel de oude nummers van Live als de nieuwe muziek die hij inmiddels al in zijn optredens brengt blijven goed. Maar meer nog ben ik erg enthousiast over het nieuwe initiatief van Chad Gracey, Chad Taylor en Patrick Dahlheimer, die samen met twee leden van de band Candlebox beginnen aan een heel nieuw avontuur, The Gracious Few. Volgens alle berichten en de korte previews die er tot nu toe zijn geweest gaan die terug naar de wat hardere basis van Live, zoals we dat hoorden in bijvoorbeeld het legendarische Throwing Copper en het zo mogelijk nog betere Secret Samadhi. Hard en stampend, dat is hoe we ze altijd zagen op het podium, met af en toe wat breekbaars tussendoor. Ik hoop dat we dat met The Gracious Few ook weer zullen gaan zien. De tijd zal het leren.