Category Archives: Muziek

Mijn radioweek

Zoals je misschien wel weet ben ik een beetje een radiofreak. Dat ben ik al minstens de helft van mijn leven, en dat zal ook niet meer over gaan. Voorheen was ik erg gebonden aan een enkel radiostation. Vroeger was dat Radio 3, daarna Radio 538, Kink FM, en 3FM. Met het uiteenvallen van Kink FM en het verspreid over de stations terechtkomen van de verschillende Kinkers heb ik geleerd dat het onzin is om je op 1 station te richten. Beter zoek je rond en vind je de programma’s die je leuk vind.

Om die reden wil ik een overzicht geven van welke programma’s ik zoal luister verspreid over de week. Als ik hier nog iets in mis, dan hoor ik het graag, want ik ontdek graag nieuwe muziek!

Maandag

8:00 – 9:00: Voor KX Gaat De Zon Op (KX Radio)
Voor KX gaat de zon op is een fijn programma om mee wakker te worden. Iedere werkdag een andere DJ, dus veel variatie. En vooral veel goede muziek. In de auto naar mijn werk gaat dit bijna standaard aan. Heel soms luister ik in de ochtend naar Giel Beelen op 3FM.

18:00 – 19:00: Dupon Draait Door (On Air Radio)
Onderweg naar huis in de auto luister ik eigenlijk altijd naar Rene Dupon. Rene draait een variatie aan muziek, zowel oud als nieuw, en dat is prettig rijden. Ook fijn om in de file wat goeie muziek te luisteren.

19:00 – 22:00: MetMichiel (3FM)
Als ik de mogelijkheid heb luister ik ook nog MetMichiel. Michiel Veenstra is nog steeds mijn favoriete radio-DJ, alleen de tijd van 19:00 – 22:00 gaat vaak volledig op aan eten, kids naar bed brengen en andere zaken, waardoor het er (te) vaak bij in schiet om naar Michiel te luisteren. Erg jammer, want het is het beste programma van de Nederlandse radio.

Dinsdag

8:00 – 9:00: Voor KX Gaat De Zon Op (KX Radio)

16:00 – 18:00: Perez! (KX Radio)
Ingrid Perez is oud-Kinker en bijzonder fijn om naar te luisteren. Ingrid is wel van een beetje chaos en een lach, en dat is leuk om naar te luisteren. Dat wisselt ze ook nog eens af met goede muziek, een bijzonder fijne combinatie.

18:00 – 19:00: Dupon Draait Door (On Air Radio)

Na 20:00 is het ineens moeilijk kiezen op de Neerlandse radio. Ik wissel vaak de volgende programma’s af:

20:00 – 22:00: Melving Sleeking (On Air Radio)
Talentvolle DJ die goeie muziek draait en leuk presenteert. Erg leuk om te horen

20:00 – 23:00: Hall of Sound (Radio Halderberge)
Het programma van de bedenker van de RedHot 33 zit gegarandeerd vol met de beste muziek, en de leukste achtergrondinformatie.

Woensdag

8:00 – 9:00: Voor KX Gaat De Zon Op (KX Radio)

12:00 – 14:00: Nando’s (KX Radio)
Oud-Kinker die nu twee uur per week op KX een programma maakt. Erg fijn om te horen.

14:00 – 16:00: Biemans! KX Radio)
Nog een oud-Kinker. Martijn Biemans moet samen met Domien Verschuuren en Barend van Deelen strijden om de tweede plaats als het gaat om de beste DJ’s van Nederland wat mij betreft. Bijzonder fijn om naar te luisteren en altijd meedoen met de Spotify Shuffle natuurlijk 🙂

18:00 – 19:00: Dupon Draait Door (On Air Radio)

20:00 – 22:00: Worldwide Beat (On Air Radio)
Remco Mulder opent de avond met bijzondere fijne tracks. Voor mij altijd een prettig programma om “in the mood” te komen voor mijn eigen programma later op de avond

22:00 – 23:00: Lukas Laat! (On Air Radio)
Compleet anders dan waar ik normaal gesproken naar luister maar dat is voor mij wel de kracht. Even iets anders. En fijn om op te hebben staan terwijl ik me klaar maak voor mijn eigen programma.

23:00 – 01:00: Skoopavond (On Air Radio)
Tja, mijn eigen programma luister ik natuurlijk niet echt naar, maar doe ik vooral lekker zelf. Ik doe het nu sinds mei en moet zeggen dat het prima bevalt. Inmiddels ook niet zo veel technische problemen meer waardoor het voor mij ook een stuk leuker wordt nog om te doen. Ik snap wel waarom DJ’s zo graag radio maken!

Donderdag

8:00 – 9:00: Voor KX Gaat De Zon Op (KX Radio)

18:00 – 19:00: Dupon Draait Door (On Air Radio)

Vrijdag

8:00 – 9:00: Voor KX Gaat De Zon Op (KX Radio)

18:00 – 19:00: Dupon Draait Door (On Air Radio)

19:00 – 22:00: Ekstra Weekend (3FM)
Het meest hilarische programma van de Nederlandse radio. Totale chaos, uit de hand lopende gesprekken, bizarre items en ach, zo af en toe ook nog wat leuke muziek. Alles wat volgens de radiowetten niet zou mogen gebeuren, gebeurt hier wel. Genieten!

Zaterdag

Op zaterdag luister ik vreemd genoeg eigenlijk bijna geen radio, hooguit een beetje als achtergrondmuziek. Het enige programma waar ik nog wel eens echt om te luisteren de radio voor aanzet is Timur Open Radio (12:00 – 15:00). Leuke items (Flirt je stijf, Mama appelsap), en Timur en Ramon, dat klikt gewoon goed.

Zondag

12:00 – 15:00: Timur Open Radio (3FM)
Ergens tussen 12 en 3 rijden wij meestal richting Utrecht om op bezoek te gaan bij mijn schoonouders, en dan staat standaard 3FM op vanwege Timur en Ramon (zie ook de toelichting bij zaterdag 🙂

21:00 – 0:00: X-Rated en X-Ray (Concertzender)
Het enige programma waar ik echt voor ga zitten is X-Rated. Begonnen bij Kink FM, alwaar het ook een eigen themakanaal mocht krijgen, en na het stoppen van Kink FM geadopteerd door de concertzender. Bob Rusche schotelt het ene na het andere mooie nummer voor in alle electronische stijlen die niet mainstream zijn: ambient, IDM, avant-garde, industrial, noise. Dit programma is zonder twijfel ook het duurste voor ons: We kopen de meeste weken minimaal 2 CD’s naar aanleiding van wat we horen bij X-Rated. X-Rated wordt tegenwoordig van 23:00 tot middernacht gevolgd door het non-stop programma X-Ray, dat de avond tot een fijn einde brengt. Zonder twijfel is X-Rated het programma waar (naast mijn eigen programma) mijn hart het meeste ligt. De muziekstijl, de manier waarop Bob de muziek brengt inclusief achtergrondinformatie. Puur genieten.

Woensdagavond Skoopavond

Radio. Het is altijd een hobby van mij geweest om radio te maken en toen ik op de HAVO zat was het eigenlijk mijn plan om journalistiek te gaan studeren om uiteindelijk bij de radio uit te komen. Dat plan werd helaas de kop in gedrukt door een fout bij het decanaat van mijn HAVO, waardoor ik uiteindelijk het verkeerde vakkenpakket had. Maar muziek is altijd een passie geweest en ook die radio bleef trekken.

Over de jaren heb ik hier en daar wel een uitstapje gedaan. Met vrienden als hobby wat piraten, maar ook een tijdje in Second Life (ja echt, Second Life). Ik genoot ervan om een playlist samen te stellen, wat research te doen om leuke verhalen te kunnen vertellen, en natuurlijk het uiteindelijke draaien.

Sinds deze week heeft dat een iets serieuzere wending genomen. Want met ingang van afgelopen woensdagavond heb ik een vaste plek op Internet radiostation On Air Radio. Op de woensdagavond van 23:00 – 01:00 presenteer ik het programma Skoopavond, waarin ik veel nieuwe muziek draai maar ook een fijne selectie oude muziek. Alles van pop via rock naar dance en electronica kan je verwachten. De feedback op mijn eerste show is bijzonder positief, hoewel ik zelf nog wel heel veel punten van verbetering zie. Maar het is fijn om te zien dat nu al meerdere mensen zo duidelijk aangeven blij te zijn met wat ik doe bij On Air Radio. Ik ben er dan ook nu al trots op dat ik dit zo kan doen, en ook trots om met zo’n groep radio-enthousiastelingen een mooie programmering neer te zetten. Vandaar mijn tip: Luister eens naar On Air Radio. Als je een beetje van pop, rock, dance, house en electronica houd, ga je het wel leuk vinden 🙂

Lorrainville: Juweeltjes in de Hedon

Notitie: Dit artikel was voorheen gepubliceerd op Musicspotter.net. Met het sluiten van Musicspotter.net is het artikel met toestemming met de originele datum gepubliceerd op deze site.

Al een tijdje lang zag ik in mijn Twitter-timeline berichten langskomen over een nieuwe muzikaal project. Iets met Facebook, allerlei grote namen uit de Nederlandse muziekwereld, een release en een enkel optreden. Ik had me voorgenomen om er eens in te duiken, maar het was pas toen Lorrainville bij Giel Beelen op 3FM optrad dat ik door kreeg wat voor muziek het was. En na dat optreden was ik ook meteen verkocht: Ik dook in iTunes, kocht het album, en begon te luisteren. Toen ik ineens de kans kreeg op het laatste moment nog toegang te krijgen tot het enige optreden van deze band, dook ik daar meteen op. En zo kwam het dat ik donderdag 15 december ineens in de auto zat naar Zwolle.

Dat het een bijzonder optreden zou worden dat wist ik wel. Op basis van het album, een CD die vol met juweeltjes staat, had ik al vastgesteld dat hier mooie muziek gespeeld zou worden. En met een stijf uitverkochte Hedon was ik niet de enige die dit dacht. Dus na een vroeg bezoekje aan de merchandise-stand (er was van te voren aangegeven dat er niet veel meer zou zijn) zocht ik een mooie plek in de zaal. Dat werd een plek op het balkon, aangezien het beneden al erg druk was. Goed uitzicht op het podium, niet te druk, klaar om te genieten.

Klokslag 9 uur kwam Lorrainville dan op. Wat volgde was een betoverende reeks van nummers. De hele CD kwam uiteraard langs, wat ook wel nodig is als je als band maar een enkel album hebt om uit te putten. Overigens kwam een van de zangers daar op een gegeven moment zelf ook mee, toen hij grapte dat ze ook wat covers moesten spelen om die reden. En wat voor covers overigens, onder andere van Coldplay (The Scientist) en Damien Rice (The Blower’s Daughter – eerder door van Giersbergen uitgebracht op Pure Air, samen met Danny Cavanagh). Zowel de covers als de eigen nummers zorgden voor een grote aaneenschakeling van kippenvel-momenten. De muziek, de zang (en dan vooral die fantastische stem van Anneke van Giersbergen!), het klopte allemaal. En als meest bijzondere afsluiter het wat mij betreft mooiste Lorrainville liedje: This Old Town.

Lorrainville – This Old Town (live @ Hedon Zwolle, 15-12-2011)

Afsluiter van het enige optreden van de Facebook-band Lorrainville.

Het was een zeer bijzondere avond om de band zo bezig te zien. Mensen die niet gewend zijn om met elkaar samen te werken, en die tijdens het optreden in een steeds wisselende samenwerstelling aan het spelen zijn. Maar vooral zo verschrikkelijk goed zijn. Voorlopig was dit optreden in Hedon het enige optreden van de band, maar ik blijf hopen op een paar herhalingen in het komende jaar. Als er één plek is waar ik Lorrainville nog graag terug zou willen zien, dan is dat het Into The Great Wide Open-festival op Vlieland. Het zou fijn zijn om deze prachtige band nog vaker live te zien.

Marillion rockt een vol Paradiso

Notitie: Dit artikel was voorheen gepubliceerd op Musicspotter.net. Met het sluiten van Musicspotter.net is het artikel met toestemming met de originele datum gepubliceerd op deze site.

Had je me, zeg, 6 jaar geleden gevraagd wie Marillion was, dan had ik je ongetwijfeld geantwoord: “Is dat niet dat bandje van Kayleigh? Leven die nog?” En ik denk dat veel mensen nog steeds een soortgelijk antwoord zouden geven op die vraag. Maar niets is minder waar. Marillion leeft nog steeds, en weet nog steeds zalen uit te verkopen. Nee, niet een Gelredome zoals Deep Purple dat doet, maar wel de mooiste popzaal van Nederland: Paradiso. En dat is niet de enige zaal in Nederland: 013 en Het Paard krijgen ze ook vol. En de hitlijsten doen er niet toe, de heren weten een prachtset neer te zetten die de meeste andere bands wel nodig hebben.

Het zal 2008 geweest zijn, of misschien vroeg 2009. Ik rij zoals wel vaker mee met een collega naar het hoofdkantoor van mijn toenmalige werkgever. Het kantoor is in Vlissingen, mijn collega en ik komen uit de regio Amersfoort. Dat is een eind rijden. Muziek is een favoriet onderwerp. En Marillion is zijn favoriete band. Ja, ik was verbaasd toen ik dat voor het eerst hoorde. Maar al snel werd een CD opgezet en genoot ik van de mooie muziek die Marillion tegenwoordig maakt. Geen foute eighties, maar echt mooie muziek. Marbles krijg ik op een gegeven moment van die collega. Wow. Die heb ik sindsdien heel vaak geluisterd.

Het was dan ook eigenlijk alleen Marbles dat mij ertoe aanzette om kaartjes te kopen voor de Kerst-tour van Marillion. Nu ja, en het feit dat het in Paradiso is helpt ook wel. Maar Marbles had Marillion eigenlijk al vrij snel een plek gegeven op mijn “die moet ik ooit nog eens live zien” lijst. En ook al kende ik de meeste nummers niet, wat was ik blij dat ik die kaartjes had gekocht!

Het concert begon met de typische jaren ’80-sound die ik dus eigenlijk niet kende. De progrock sound uit die tijd moet je liggen, en het was me al snel duidelijk dat mijn vrouw dat niet zo lag. Het theatrale optreden van zanger Steve Hogarth zorgde wel voor wat entertainment, getuige de tweet: “Zozo…de zanger van marillion stopt meer drama in z’n optreden dan Marc Almond…en dat wil wat zeggen :)”. Ik durf deze statement overigens niet te onderschrijven, want Marc Almond kan er ook wat van 😉

Naarmate het concert vorderde verdween de 80’s progrock sound, en dat maakte plaats voor een moderner klinkend en af en toe wat meer experimentele sound. Regelmatig bombastisch zoals dat hoort bij een band met het verleden dat Marillion heeft, maar meer een sound van nu. Het maakte mij, en de rest van het publiek, niets uit. Ieder nummer kreeg een even enthousiaste reactie, en werd beloond met een grandioos applaus. Zeer regelmatig een staande ovatie op het balkon ook. En het werd steeds indrukwekkender.

Voor mij persoonlijk raakte dat indrukwekkende zijn top tijdens het op een na laatste nummer. Invisible Man was het onbetwiste muzikale hoogtepunt. En de acteerpresetaties van Hogarth hielpen hier ook mee. Soms was hij een oude man met een wandelstok en een bril, dan weer een sterke, schreeuwende man. De ruim 13,5 minuut die het nummer op het album duurt werden met gemak live gehaald, maar toen het was afgelopen had je het idee dat ze net bezig waren. Gelukkig volgde Three Minute Boy nog, om even door te kunnen gaan met genieten. Wat was dit mooi!

Het was ruim na 11 uur toen wij Paradiso uitliepen, en er was maar 1 conclusie mogelijk: Marillion leeft nog steeds, en maakt fantastische muziek! Tijd om me meer te verdiepen in deze bijzondere band.

Nieuwe muziek

Inspiratie. Plezier. Energie. Hoop. Er zijn zo veel dingen die je uit goede en bijzondere muziek kan halen. Maar met muziek, net als met veel andere dingen in het leven, kan je vast komen te zitten. Vast in een cirkeltje van steeds hetzelfde. Gelukkig zijn er mensen die buiten het cirkeltje denken, en je introduceren aan nieuwe dingen. Mensen die je willen blootstellen aan nieuwe muziek, aan dingen waar je anders nooit naar geluisterd had.

Ooit, inmiddels al lang geleden, zal ik “vast”. Ik was DJ, draaide met name clubhouse, en mijn volledige focus was dus ook op house, club house, dance en een beetje techno. Hoewel ik tot op de dag van vandaag nog met veel plezier naar die muziek kan luisteren, is mijn focus inmiddels veel breder. En dat heb ik te danken aan een aantal mensen. Mensen die ik, al luisterend naar de laatste aflevering van Kink X-rated waar het thema ook dankbaarheid is, even wil bedanken.

Het begon, in die tijd waar ik eigenlijk een beetje “mijn” muziek saai begon te vinden, bij MTV. En dan niet het MTV van nu, maar het MTV waar het daadwerkelijk nog om muziek draaide. Waar je nog echt nieuwe dingen te horen kreeg. Daar kwam, bij MTV Partyzone, met Simone Angel, ineens On van Aphex Twin langs. En Future Sound of London. Dingen waar ik tot op dat moment nog nooit van gehoord had, maar die mijn wereld helemaal op z’n kop zette. Vooral Aphex Twin, en dan toch vooral On. De dromerige sound, de beelden die erbij hoorden bij de clip. Totaal schokkend voor mij als club-DJ.

Later kwam er ook nog The Chemical Brothers bij. Ook die, welliswaar op een hele andere manier, deden iets heel anders dan wat ik gewend was vanuit de house. Dat prikkelde. Van The Chemical Brothers ben ik jaren enorm groot fan geweest. Tot zij eigenlijk de richten van de club-house op gingen…

En toen ging ik stage lopen. Ik zat op kantoor met een collega die mij al snel heel wat nieuwe muziek liet horen. Electronisch, maar helemaal anders dan ik gewend was. Labels als Ant-Zen, Hymen, en Ad Noiseam en artiesten als S.alt, Troum, P.A.L., Scorn en noem zo maar op. Vooral Somatic Responses liet mijn hard sneller kloppen. Nog steeds kijk ik dankbaar terug op die tijd bij CETIS, afdeling van de Hogeschool van Utrecht, waar ik met Bauke van der Wal werkt en vooral ook nieuwe muziek ontdekte.

Het klinkt misschien cliché, maar een van de mensen die de meeste impact op mijn leven heeft gehad en nog steeds heeft is mijn vrouw Marjolein. Ook al kijk ik zelf muzikaal veel om me heen, luister ik naar veel nieuwe dingen, koop ik veel nieuwe muziek, zij weet altijd weer ergens anders iets vandaan te halen wat ik nog niet ken. En soms is dat niet mijn smaak, en andere keren wel. Maar ook vanuit Marjolein blijf ik nieuwe dingen te horen krijgen. En dat is fijn.

En dan bewaar ik, gezien het moment van schrijven, nog een paar hele belangrijke tot het laatst. En dat zijn Kink FM en Kink X-rated. De laatste tijd luister ik eigenlijk nagenoeg alleen nog maar naar Kink X-rated omdat dat station het meest aansluit op mijn muzikale smaak, maar ook Kink FM zelf heeft een bizar grote invloed gehad om mijn leven. Toen ik “nog jong” was luisterde ik veel Kink FM. Op de kabel, want ja, een etherfrequentie hadden ze niet. Toen ze het gevecht om de etherfrequentie verloren ben ik helaas Kink een beetje uit het oog verloren. Want tja, op je radio kan je het niet luisteren, alleen thuis, en dan raak je toch al snel gewend aan de zender waar je ook via de FM naar kunt luisteren.

En toen kwam het noodlottige moment. We hadden net de kinderen op bed gelegd en mijn vrouw checkt haar Twitter en schreeuwt verschrikt “WAT?!”. Arjen Grolleman blijkt overleden. Een schok. Hoe kan dit? Wat nu? Bizar! Kan niet! Hoewel er voor vrienden en kennissen (en fans) een vervelende periode volgde, leidde het wel voor mij persoonlijk een nieuwe periode in van het luisteren naar Kink FM en later ook Kink X-rated. Waar ik daarvoor echt sporadisch luisterde, was ik ineens weer verslaafd aan Kink. Helaas alleen wel thuis en op het werk, want elders miste die FM frequentie nog steeds. En met een T-mobile abonnement hoef je niet te rekenen op goed streamende internetradio.

In die tijd is Bob Rusche steeds belangrijker worden voor mij voor het (her-) ontdekken van muziek. Soms iets ouds wat ik al lang had liggen maar waar ik al in tijden niet naar geluisterd had, soms iets compleet nieuws waar ik nog nooit van gehoord had, soms iets ouds waar ik nog nooit van gehoord had. Maar als er iets is wat Bob goed kan, is het een selectie aan muziek laten horen waar ik me bijna constant weer over verbaas. Een bijzondere schoonheid in muziek is de rode draad.

Dankbaar ben ik dan ook dat de Concertzender heeft besloten X-rated te adopteren. Met een korte periode van onregelmatigheid zullen we vanaf februari 2012 weer met regelmaat kunnen luisteren naar wat ik toch wel het mooiste programma van de Nederlandse radio ben gaan vinden. Dat is fijn. Ik kijk er nu al naar uit.

Maar tot het zo ver is ben ik dankbaar aan de mensen die ik hierboven noem, en al die andere mensen die op wat voor manier dan ook mijn muzikale smaak hebben beinvloed. Bedankt.

Er is niets mooier dan mensen overtuigen van jouw muzieksmaak. Het is een roeping. (Arjen Grolleman)

De helden van KinkFM

Ik ben vanavond verdrietig. En boos. Allebei eigenlijk. En heel veel. Want eerder vanavond werd bekend gemaakt dat V-Ventures, de eigenaar van Kink FM, de geldkraan dicht draait. Nee, wacht, dat klinkt te klinisch. Ze trekken de stekker uit Kink FM. Ze maken het station DOOD.

Kink FM. Dat station met het meest unieke geluid in Nederland. Het enige station dat echt lef toont als het gaat om muziekkeuze, als het gaat om het geven van een kans aan nieuwe DJ’s. Dat doet wat het wilt, en daarmee heel veel mensen laat genieten.

Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat het het enige station is wat goeie dingen doet. Mensen die mij kennen weten dat ik ook groot fan ben van 3FM. Daar zitten toch een paar van de beste DJ’s van Nederland, denk aan Michiel Veenstra (overigens oud-Kink), Domien Verschuuren en het grootste radiotalent van Nederland Barend van Deelen. Maar, eerlijk is eerlijk, 3FM gaat toch (bijna) altijd voor de veilige optie. Om even een vergelijking te maken, 3FM is de Pinkpop waar Kink FM de Lowlands is. Best goed, maar het kan beter en avontuurlijker.

Terug naar Kink. Een station met een bizar roerige historie voor een station dat 15 jaar bestaat. Ze hebben al eerder voor hun bestaan moeten vechten, hebben gehoopt op een etherfrequentie die er keer op keer niet kwam, hebben ook laten zien dat je ook via Internet prima muziek kan brengen, met prachtige initiatieven als Kink Aardschok, Kink Classics en mijn favoriete Kink X-rated. Met als absolute dieptepunt natuurlijk het overlijden van Arjen Grolleman. Dat was voor mij als “af en toe” Kink luisteraar al een schok, maar zal voor de Kink medewerkers een zwarte dag geweest zijn. Des te mooier was het dat Guido van Nispen van V-Ventures tijdens de uitvaart van Arjen beloofde te vechten voor het Kink FM van Arjen, te vechten voor een FM frequentie. Vorige maand kwam ineens het bericht dat er niet geboden zou worden op een FM frequentie, en nu dus het bericht dat per 1 oktober Kink FM ophoud te bestaan. Of, zoals Spits het verwoordt, Veronica pist over het graf van Arjen Grolleman.

Maar het laatste woord is hier nog niet over gezegd. De reacties op Twitter spreken boekdelen, #kinkfm is inmiddels al trending, en de eerste initiatieven ter protest zijn al gestart. Bijvoorbeeld de Twitterpetitie die op het moment van schrijven op 323 staat maar bij elke refresh van de pagina omhoog gaat. En er gaat nog meer komen. Kink FM is nog niet dood. En de helden van Kink FM zijn nog niet weg.

Gorillaz overdondert

Gisteren was ik een van de gelukkigen die het concert van Gorillaz in de Heineken Music Hall mocht bijwonen. Gelukkig, omdat ik op het moment dat de voorverkoop begon pas net gehoord had dat de Gorillaz daadwerkelijk zouden komen, en met dank aan de creditcard van een collega de kaarten kon betalen na het falen van de iDEAL koppeling van Eventim.

Nadat ik klaar was met mijn klus voor de dag (gelukkig ook in Amsterdam) reisde ik af naar de Heineken Music Hall, mijn toch minst favoriete concertzaal, met hoge maar onduidelijke verwachtingen. Wat zou een band als Gorillaz brengen bij een liveshow. Immers, de bandleden zijn virtuele poppetjes. Natuurlijk zitten daar wel echte personen achter, maar toch… lastig. Niets bleek minder waar.

Maar voordat het tijd was voor Gorillaz waren er eerst 2 voorprogramma’s. Jazeker, we kregen waar voor ons geld. En wat een voorprogramma’s ook. Voor mij de grootste verrassing van de avond kwam in het eerste voorprogramma. Ik kende Little Dragon nog niet, dus had geen idee wat te verwachten. Wat een prettige verrassing was dat! Erg mooie muziek. Fantastische zang, diepe bassen en leuke muziek. Ik ga zeker nog even in de Little Dragon albums duiken.

Het tweede voorprogramma was voor mij vooral een stukje sentiment. De La Soul. Ik kende ze alleen van hun jarig 90 hits, Ring Ring Ring en Me, Myself and I. Die speelden de heren ook, en aan de reactie te zien van het publiek waren er meer mensen die ze eigenlijk alleen van die nummers kenden. Maar ook de andere nummers waren een groot feest, met fijne beats en de heren De La Soul die het publiek goed op hun hard wisten te krijgen.

Het voorprogramma was duidelijk geen straf, maar uiteraard kwam iedereen toch uiteindelijk voor de hoofdact: Gorillaz. Maar het was lang niet alleen Gorillaz. Gorillaz worden op de albums op de meeste nummers versterkt door andere artiesten (en dan ook niet de minste namen) maar ook op het podium vonden ze dit nodig. Zo hadden ze Bobby Womack meegenomen, deed uiteraard De La Soul mee maar ook Neneh Cherry kwam gezellig meedoen. En los van deze grote namen hadden twee ex-Clash-leden plaats genomen in de band, was er een compleet blazers ensemble, een Syrische groep voor wat wereld-invloeden, een koortje en wat strings. Kortom, het was een erg grote groep mensen die ervoor zorgen dat de mensen zich niet zouden vervelen.

Vervelen was sowieso moeilijk. Want naast de fantastische muzikale show was er voor ieder nummer ook een video gemaakt die op een groot doek achter het podium afgespeeld werd. Dat verschilde van een “clip” waarin Snoop Dogg ons toerapte tot complete animatiefilms, waarbij er een rode draad liep door veel van die films. Ik hoop dat, net als Daft Punk deed met Interstella 5555, Gorillaz ook nog eens een DVD uitbrengen met deze animatiefilms.

Hoe dan ook, het was een fantastische show, dit had ik voor geen goud willen missen. Volgende keer dat ze Nederland aandoen ben ik zeker weer van de partij!

Mijn Serious Request Dream Team

Nog maar een paar dagen en 3FM zal bekend maken welke drie DJ’s dit jaar in Eindhoven het Glazen Huis in gaan voor de Serious Request actie. Ik heb vorig jaar ook mijn mening gegeven op de toenmalige selectie, en ook toen aangegeven wie mijn perfecte drie zouden zijn. Dit jaar herhaal ik mijn Dream Team nog maar een keer.

Dit jaar heb ik iets meer hoop dat het zou kunnen gaan lukken. Waarom? Vorig jaar was het hoogst onwaarschijnlijk dat zowel Michiel Veenstra als Domien Verschuuren het Glazen Huis in zouden gaan. Ze waren immers allebei bij de toenmalige NPS werkzaam, en de kans dat twee DJ’s van dezelfde omroep het huis in zouden gaan was wel erg klein. Nu Domien de stap heeft gemaakt naar BNN staat de deur open om mijn Dream Team het huis in te sturen.

Het enige mogelijke probleem dat ik nog zie is het feit dat het huis normaal gesproken wordt bevolkt door 2 gevestigde DJ’s en een talent DJ. Domien, hoewel nog vrij jong, is inmiddels doorgestroomd van het weekend naar de week, en kan inmiddels ook wel tot de gevestigde DJ’s gerekend worden. Als we dan Michiel, Gerard en Domien het Glazen Huis in zouden sturen voor Serieus Request zouden er eigenlijk 3 gevestigde DJ’s het huis in gaan. Het blijft echter wel mijn Dream Team. Tussen die drie is er een bepaalde chemie die ik bij veel andere DJ’s niet onderling zie. De huidige weekdag-programmering op 3FM is voor mij dan ook het walhalla van de radio 🙂

Ed Kowalczyk is terug

Het was mijn eerste serieuze blogpost op deze nieuwe blog, waarin ik schreef over de breuk van Live. Leadsinger Ed Kowalczyk ging zijn eigen weg, en de rest van de band richtten zich ook op een nieuw avontuur. Het was een vervelende situatie, die, zo leek het in ieder geval, met name door Ed was ontstaan. Sinds dat moment, en met de richting die Ed leek te nemen, twijfelde ik of ik Ed lang zou blijven volgen. Muzikaal was het niet meer wat het was (nog steeds wel leuke pop-liedjes, maar niet iets waar ik zo’n groot fan van zou worden als Live) en met de achtergrond van de ruzie in de band had ik mijn twijfels.

In de tussentijd deed Ed nog wel de show met het Metropole orkest, wat een erg indrukwekkende show was. Met name veel oud Live-werk, maar dan in een heel speciale uitvoering, maar daar was ook ineens een nieuw nummer (toen nog “Everlasting Love”, nu getiteld “Drink”). Juist door de setting met het orkest werd dit wel een heel speciaal optreden.

Iets minder enthousiast was ik over zijn akoestische serie optredens, waarbij met name oude Live nummers in een akoestische uitvoering door Ed solo werden gebracht. Er zaten soms heel bijzondere versies tussen, maar het was gewoon vreemd om Ed de nummers solo te zien en horen brengen. En het was te rustig. Live was toch vooral zo fijn omdat het zo lekker rockte.

Toen Ed’s eerste solo-CD, Alive, uitkwam hadden we deze meteen in huis. Maar ook deze viel tegen. Het was al wat meer de rock die we gewend waren, maar het was rustiger. Het was een fijne CD vol popliedjes, maar het sprong er niet uit. Die speciale vonk was weg. Het was het gewoon net niet.

Maar ja, dan gaat Ed touren, en wil je toch het ook een keer live zien. Kijken hoe het op het podium werkt. Ed is een charismatische man op het podium. Toch was ik niet heel erg enthousiast van te voren. Ik had zoiets van “ik zie wel”. En zelfs met mijn lage verwachtingen viel het alsnog erg tegen. Het werkte allemaal net niet lekker, Ed leek erg onrustig terwijl hij over het podium liep, zoekend naar iets wat hij maar niet leek te vinden. Het was vreemd, ook omdat Live hun laatste Nederlandse show in dezelfde poptempel hadden gebracht en hoewel – naar later bleek – er toen al het nodige niet goed zat bij de band, was dat wel hun strakste optreden ooit, in ieder geval dat ik heb gezien. De meeste uitvoeringen van oude Live nummers vielen wat tegen, en hoewel het publiek enthousiast was en Ed met zijn band erg hun best deden kwam het gewoon niet echt goed over. In ieder geval op mij niet. Het enige wat echt eruit sprong was de nieuwe versie van Overcome die werd gespeeld. Overcome is tijdens de Live tijd na een initieel kippenvel moment vanwege 9/11 zo’n nummer geworden die ik echt niet meer kon horen. Te vaak, te saai, te standaard uitgevoerd. Maar in deze nieuwe setting is er een enorme draai gegeven aan het nummer. Het is duidelijk dat daarbij gekeken is naar hoe Snow Patrol hun nummers in elkaar zetten, mooi opbouwend tot een heel energiek geheel. Maar dat was eigenlijk het enige hoogtepunt, en dat gaf toch een vervelend gevoel van “nou, dat was het dan”. Toen Ed aankondigde dat we met ons kaartje van die avond ook naar de show van zaterdag in de Melkweg konden komen twijfelde ik dan ook of we dat wel moesten doen.

Wat ben ik blij dat we dat uiteindelijk wel gedaan hebben! Waar ik woensdag het gevoel had dat Ed onrustig was, niet wist wat hij met zichzelf aan moest, had ik zaterdag juist het gevoel dat hij, en met hem de hele band, erg ontspannen was. Niets hoeft, alles mag. En dat kwam duidelijk terug in het optreden. De muziek was fantastisch, de energie sprong er vanaf en het was duidelijk dat de hele band echt een enorm plezier had in het spel. De oude Live nummers kwamen veel meer ongedwongen over, en de nieuwe nummers spetterden echt stukken meer dan in Paradiso. Had ik woensdag aan het eind van de avond voor mezelf eigenlijk afscheid genomen van Ed als fan, werd dit zaterdag echt weer compleet omgedraaid. Tijdens het concert woensdag, toen Ed iedereen uitnodigde naar de Melkweg te komen, had hij gezegd dat hij, als ware het een “date”, bloemen en chocola mee zou nemen. Een loze belofte zou je verwachten, maar nee hoor: Tijdens het laatste nummer (ook bij Ed solo is dat nog steeds Dance With You) kwamen de bloemen en de chocola ineens te voorschijn, en ging Ed zelfs zelf de zaal in om uit te delen. Een ontwapenend gebaar wat het hele concert extra bijzonder maakte.

Blijft nog over dat ik de nieuwe CD van Ed nog wat slapjes vind. Dat is nou eenmaal zo. Maar op het podium heeft Ed inmiddels laten zien dat hij wel degelijk harder wil gaan. Want waar de CD soms wat terughoudend is met snerpende gitaren, is dat op het podium wel anders. Daar is het bij sommige nummers ineens echt hard, zeker vergelijkbaar met de wat hardere Live nummers. Misschien, heel misschien, dat Ed dat geluid volgend album ook weer op de opnames terug wil laten komen? Dat zou het wat mij betreft wel helemaal afmaken, en van Ed weer echt een topper maken.

Met Ed terug is het nu afwachten wat de rest van Live gaat doen. De CD van The Gracious Few komt over iets meer als een week uit en hun eerste Amerikaanse tour is al helemaal gepland. Op basis van de nummers die ik tot nu toe gehoord heb ligt The Gracious Few mij muzikaal gezien een stuk meer, en ik kijk dus enorm uit naar hun optredens in Nederland. Ik verwacht en hoop dat ook zij mij weer kunnen overtuigen, maar twijfel daar een stuk minder aan dan bij Ed. Dat kan nog wel eens heel goed worden!

Sapvasten Dag 6: We zijn er bijna

De een na laatste dag en ik ben er eigenlijk wel blij om. Ik begin nu echt wel weer het gevoel te krijgen te willen eten. Maar aan de andere kant merk ik wel duidelijk dat ik me beter voel. Frisser, helderder. En dat is wel weer erg prettig. Wat dat betreft zou ik dit iets vaker moeten doen. Eens per jaar ofzo. En niet jaren wachten, wat ik sinds de laatste keer gedaan heb.

Vandaag en morgen is het gewoon tijd voor Cereal. Hier in Woudenberg is er niet veel meer te krijgen, dus dan houden we het hier gewoon bij. Gelukkig is de smaak van de Cereal erg goed te doen, dus het is niet heel erg. Alleen niet erg veel variatie op deze manier. Maar goed, na vandaag hoef ik nog maar een dag, dus dan is die variatie niet zo heel belangrijk meer 😉