Marillion rockt een vol Paradiso

Notitie: Dit artikel was voorheen gepubliceerd op Musicspotter.net. Met het sluiten van Musicspotter.net is het artikel met toestemming met de originele datum gepubliceerd op deze site.

Had je me, zeg, 6 jaar geleden gevraagd wie Marillion was, dan had ik je ongetwijfeld geantwoord: “Is dat niet dat bandje van Kayleigh? Leven die nog?” En ik denk dat veel mensen nog steeds een soortgelijk antwoord zouden geven op die vraag. Maar niets is minder waar. Marillion leeft nog steeds, en weet nog steeds zalen uit te verkopen. Nee, niet een Gelredome zoals Deep Purple dat doet, maar wel de mooiste popzaal van Nederland: Paradiso. En dat is niet de enige zaal in Nederland: 013 en Het Paard krijgen ze ook vol. En de hitlijsten doen er niet toe, de heren weten een prachtset neer te zetten die de meeste andere bands wel nodig hebben.

Het zal 2008 geweest zijn, of misschien vroeg 2009. Ik rij zoals wel vaker mee met een collega naar het hoofdkantoor van mijn toenmalige werkgever. Het kantoor is in Vlissingen, mijn collega en ik komen uit de regio Amersfoort. Dat is een eind rijden. Muziek is een favoriet onderwerp. En Marillion is zijn favoriete band. Ja, ik was verbaasd toen ik dat voor het eerst hoorde. Maar al snel werd een CD opgezet en genoot ik van de mooie muziek die Marillion tegenwoordig maakt. Geen foute eighties, maar echt mooie muziek. Marbles krijg ik op een gegeven moment van die collega. Wow. Die heb ik sindsdien heel vaak geluisterd.

Het was dan ook eigenlijk alleen Marbles dat mij ertoe aanzette om kaartjes te kopen voor de Kerst-tour van Marillion. Nu ja, en het feit dat het in Paradiso is helpt ook wel. Maar Marbles had Marillion eigenlijk al vrij snel een plek gegeven op mijn “die moet ik ooit nog eens live zien” lijst. En ook al kende ik de meeste nummers niet, wat was ik blij dat ik die kaartjes had gekocht!

Het concert begon met de typische jaren ’80-sound die ik dus eigenlijk niet kende. De progrock sound uit die tijd moet je liggen, en het was me al snel duidelijk dat mijn vrouw dat niet zo lag. Het theatrale optreden van zanger Steve Hogarth zorgde wel voor wat entertainment, getuige de tweet: “Zozo…de zanger van marillion stopt meer drama in z’n optreden dan Marc Almond…en dat wil wat zeggen :)”. Ik durf deze statement overigens niet te onderschrijven, want Marc Almond kan er ook wat van 😉

Naarmate het concert vorderde verdween de 80’s progrock sound, en dat maakte plaats voor een moderner klinkend en af en toe wat meer experimentele sound. Regelmatig bombastisch zoals dat hoort bij een band met het verleden dat Marillion heeft, maar meer een sound van nu. Het maakte mij, en de rest van het publiek, niets uit. Ieder nummer kreeg een even enthousiaste reactie, en werd beloond met een grandioos applaus. Zeer regelmatig een staande ovatie op het balkon ook. En het werd steeds indrukwekkender.

Voor mij persoonlijk raakte dat indrukwekkende zijn top tijdens het op een na laatste nummer. Invisible Man was het onbetwiste muzikale hoogtepunt. En de acteerpresetaties van Hogarth hielpen hier ook mee. Soms was hij een oude man met een wandelstok en een bril, dan weer een sterke, schreeuwende man. De ruim 13,5 minuut die het nummer op het album duurt werden met gemak live gehaald, maar toen het was afgelopen had je het idee dat ze net bezig waren. Gelukkig volgde Three Minute Boy nog, om even door te kunnen gaan met genieten. Wat was dit mooi!

Het was ruim na 11 uur toen wij Paradiso uitliepen, en er was maar 1 conclusie mogelijk: Marillion leeft nog steeds, en maakt fantastische muziek! Tijd om me meer te verdiepen in deze bijzondere band.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *