Lorrainville: Juweeltjes in de Hedon

Notitie: Dit artikel was voorheen gepubliceerd op Musicspotter.net. Met het sluiten van Musicspotter.net is het artikel met toestemming met de originele datum gepubliceerd op deze site.

Al een tijdje lang zag ik in mijn Twitter-timeline berichten langskomen over een nieuwe muzikaal project. Iets met Facebook, allerlei grote namen uit de Nederlandse muziekwereld, een release en een enkel optreden. Ik had me voorgenomen om er eens in te duiken, maar het was pas toen Lorrainville bij Giel Beelen op 3FM optrad dat ik door kreeg wat voor muziek het was. En na dat optreden was ik ook meteen verkocht: Ik dook in iTunes, kocht het album, en begon te luisteren. Toen ik ineens de kans kreeg op het laatste moment nog toegang te krijgen tot het enige optreden van deze band, dook ik daar meteen op. En zo kwam het dat ik donderdag 15 december ineens in de auto zat naar Zwolle.

Dat het een bijzonder optreden zou worden dat wist ik wel. Op basis van het album, een CD die vol met juweeltjes staat, had ik al vastgesteld dat hier mooie muziek gespeeld zou worden. En met een stijf uitverkochte Hedon was ik niet de enige die dit dacht. Dus na een vroeg bezoekje aan de merchandise-stand (er was van te voren aangegeven dat er niet veel meer zou zijn) zocht ik een mooie plek in de zaal. Dat werd een plek op het balkon, aangezien het beneden al erg druk was. Goed uitzicht op het podium, niet te druk, klaar om te genieten.

Klokslag 9 uur kwam Lorrainville dan op. Wat volgde was een betoverende reeks van nummers. De hele CD kwam uiteraard langs, wat ook wel nodig is als je als band maar een enkel album hebt om uit te putten. Overigens kwam een van de zangers daar op een gegeven moment zelf ook mee, toen hij grapte dat ze ook wat covers moesten spelen om die reden. En wat voor covers overigens, onder andere van Coldplay (The Scientist) en Damien Rice (The Blower’s Daughter – eerder door van Giersbergen uitgebracht op Pure Air, samen met Danny Cavanagh). Zowel de covers als de eigen nummers zorgden voor een grote aaneenschakeling van kippenvel-momenten. De muziek, de zang (en dan vooral die fantastische stem van Anneke van Giersbergen!), het klopte allemaal. En als meest bijzondere afsluiter het wat mij betreft mooiste Lorrainville liedje: This Old Town.

Lorrainville – This Old Town (live @ Hedon Zwolle, 15-12-2011)

Afsluiter van het enige optreden van de Facebook-band Lorrainville.

Het was een zeer bijzondere avond om de band zo bezig te zien. Mensen die niet gewend zijn om met elkaar samen te werken, en die tijdens het optreden in een steeds wisselende samenwerstelling aan het spelen zijn. Maar vooral zo verschrikkelijk goed zijn. Voorlopig was dit optreden in Hedon het enige optreden van de band, maar ik blijf hopen op een paar herhalingen in het komende jaar. Als er één plek is waar ik Lorrainville nog graag terug zou willen zien, dan is dat het Into The Great Wide Open-festival op Vlieland. Het zou fijn zijn om deze prachtige band nog vaker live te zien.

Marillion rockt een vol Paradiso

Notitie: Dit artikel was voorheen gepubliceerd op Musicspotter.net. Met het sluiten van Musicspotter.net is het artikel met toestemming met de originele datum gepubliceerd op deze site.

Had je me, zeg, 6 jaar geleden gevraagd wie Marillion was, dan had ik je ongetwijfeld geantwoord: “Is dat niet dat bandje van Kayleigh? Leven die nog?” En ik denk dat veel mensen nog steeds een soortgelijk antwoord zouden geven op die vraag. Maar niets is minder waar. Marillion leeft nog steeds, en weet nog steeds zalen uit te verkopen. Nee, niet een Gelredome zoals Deep Purple dat doet, maar wel de mooiste popzaal van Nederland: Paradiso. En dat is niet de enige zaal in Nederland: 013 en Het Paard krijgen ze ook vol. En de hitlijsten doen er niet toe, de heren weten een prachtset neer te zetten die de meeste andere bands wel nodig hebben.

Het zal 2008 geweest zijn, of misschien vroeg 2009. Ik rij zoals wel vaker mee met een collega naar het hoofdkantoor van mijn toenmalige werkgever. Het kantoor is in Vlissingen, mijn collega en ik komen uit de regio Amersfoort. Dat is een eind rijden. Muziek is een favoriet onderwerp. En Marillion is zijn favoriete band. Ja, ik was verbaasd toen ik dat voor het eerst hoorde. Maar al snel werd een CD opgezet en genoot ik van de mooie muziek die Marillion tegenwoordig maakt. Geen foute eighties, maar echt mooie muziek. Marbles krijg ik op een gegeven moment van die collega. Wow. Die heb ik sindsdien heel vaak geluisterd.

Het was dan ook eigenlijk alleen Marbles dat mij ertoe aanzette om kaartjes te kopen voor de Kerst-tour van Marillion. Nu ja, en het feit dat het in Paradiso is helpt ook wel. Maar Marbles had Marillion eigenlijk al vrij snel een plek gegeven op mijn “die moet ik ooit nog eens live zien” lijst. En ook al kende ik de meeste nummers niet, wat was ik blij dat ik die kaartjes had gekocht!

Het concert begon met de typische jaren ’80-sound die ik dus eigenlijk niet kende. De progrock sound uit die tijd moet je liggen, en het was me al snel duidelijk dat mijn vrouw dat niet zo lag. Het theatrale optreden van zanger Steve Hogarth zorgde wel voor wat entertainment, getuige de tweet: “Zozo…de zanger van marillion stopt meer drama in z’n optreden dan Marc Almond…en dat wil wat zeggen :)”. Ik durf deze statement overigens niet te onderschrijven, want Marc Almond kan er ook wat van 😉

Naarmate het concert vorderde verdween de 80’s progrock sound, en dat maakte plaats voor een moderner klinkend en af en toe wat meer experimentele sound. Regelmatig bombastisch zoals dat hoort bij een band met het verleden dat Marillion heeft, maar meer een sound van nu. Het maakte mij, en de rest van het publiek, niets uit. Ieder nummer kreeg een even enthousiaste reactie, en werd beloond met een grandioos applaus. Zeer regelmatig een staande ovatie op het balkon ook. En het werd steeds indrukwekkender.

Voor mij persoonlijk raakte dat indrukwekkende zijn top tijdens het op een na laatste nummer. Invisible Man was het onbetwiste muzikale hoogtepunt. En de acteerpresetaties van Hogarth hielpen hier ook mee. Soms was hij een oude man met een wandelstok en een bril, dan weer een sterke, schreeuwende man. De ruim 13,5 minuut die het nummer op het album duurt werden met gemak live gehaald, maar toen het was afgelopen had je het idee dat ze net bezig waren. Gelukkig volgde Three Minute Boy nog, om even door te kunnen gaan met genieten. Wat was dit mooi!

Het was ruim na 11 uur toen wij Paradiso uitliepen, en er was maar 1 conclusie mogelijk: Marillion leeft nog steeds, en maakt fantastische muziek! Tijd om me meer te verdiepen in deze bijzondere band.