Ik was aan het werk…

Het was mijn eerste echte baan als PHP ontwikkelaar. Ik had een baan in een team, zo fantastisch heb ik het sindsdien eigenlijk nauwelijks meer meegemaakt. Veel van de collega’s van toen zijn nog steeds vrienden nu. Het was een werkdag als iedere andere. Nou ja, niet helemaal, want mijn vrouw (toen nog vriendin) ging met haar vader langs het asiel, om twee rode poezen op te halen. Onze eerste poezen nu we op onszelf woonden in een benedenwoning in Ondiep (Utrecht).

Ik kreeg een berichtje via de instant messenger van een vriend uit Duitsland. “Moet je CNN.com kijken!” Ik stuurde mijn browser naar CNN.com en moest lachen. Als geek is het grappig als een site down is, en CNN.com deed het niet meer. Zo reageerde ik dus ook naar die vriend. Als reactie kreeg ik een directe link naar een Duitse nieuwswebsite, een bericht. Er was iets gebeurt in New York. Een van de torens van het World Trade Center rookte, en volgens het artikel kwam dat omdat er een vliegtuig in was gevlogen. Dat kan toch niet? Wat een verschrikkelijk ongeluk.

Veel rook, veel vuur. Het zag er ernstig uit. Wat een verschrikking! Je zal in die toren zitten.

Toen kwam het tweede vliegtuig. En de geruchten dat er nog meer vliegtuigen gekaapt waren. Het leek om een gerichte actie te gaan. Dat kan toch niet? Ik voel me er inmiddels schuldig over, maar ergens vond ik het destijds mooi. Die arrogante Amerikanen werden toch mooi even in het hart getroffen. Ik weet het, een vreemde gedachte, maar het was de tijd van Bush en ik irriteerde me kapot aan de houding van de Amerikaanse overheid. Toch maakte dat gevoel al weer snel plaats van een heel ongemakkelijk gevoel. Wat is dit? Wat gebeurt hier? Dit kan toch niet?

Die middag heb ik geen werk meer verzet. Ik zat aan een stuk door de verschillende nieuwssites te verfrissen. Toen stortte toren 2 in. Een collega zei dat de toren onmogelijk helemaal ingestort kon zijn. Het bovenste deel zal wel naar beneden gevallen zijn. Toch leek het al snel dat het echt niet alleen de bovenkant was. Toen de tweede toren ook ging was het wel duidelijk dat het menens was. Het vliegtuig bij het Pentagon ook. Flight 93 in een weiland. Het was bizar.

Vol ongeloof fietste ik naar huis. Onderweg vroeg ik me bij iedereen af, weten zij het al? Thuis een moment van geluk. Indy en Kyra, de twee poezen, waren er. Maar toch ook snel de TV weer aan. Volgen wat er gebeurt. Terrorisme. Maar, dat was toch een kleine bomaanslag hier en daar? Toch niet zoiets als dit? Hoe kan dit?

Toen ik een paar weken terug in New York was ben ik in de weinig vrije tijd die ik daar had ook naar Ground Zero geweest. Om het te zien, te ervaren. Hoewel er niets was – of misschien wel juist omdat er niets was – was het enorm indrukwekkend. Het is inmiddels een grote bouwput daar. Maar je herkend de omgeving. Herkenning naar aanleiding van de beelden rondom 9/11. Dat is een heel vreemd gevoel. Inmiddels zijn ze wel druk bezig met herbouw. Er komt een mooi monument, die moet volgend jaar klaar zijn. En er worden ook al weer verschillende torens gebouwd. De grootste van allemaal moet over 3 jaar klaar zijn, en ze waren al druk bezig. Ook een andere toren is alweer inbouw.

Ik merk ook dat, nu ik er geweest ben, de beelden meer emoties opwekken. De afgelopen dagen was het al weer goed raak en net als ieder jaar ben ik toch snel weer geneigd om het weer te kijken. Ik weet niet wat het is, maar ik moet het kijken zo rond 11 september.

Gisteren zag ik op Discovery een documentaire die ik nog niet eerder had gezien. De documentaire bevatte opnames van telefoongesprekken vanuit de toren. Zelfs eentje vanuit toren 2 van het moment die toren instortte. Heftige opnames, in combinatie met emotionele interviews.

Het is jammer dat het herdenken dit jaar zo wordt overschaduwd door het gedoe rondom de moskee die vlakbij Ground Zero gebouwd moet gaan worden. Het is jammer dat daar gedoe over is. Veel mensen zien de Islam nog steeds als schuldige, maar dat is natuurlijk niet zo. Het waren extremisten die zeiden te handelen uit naam van de Islam. Laten we hopen dat dat een boodschap is die uiteindelijk zal overheersen. En natuurlijk dat dit nooit, maar dan ook nooit meer, mag gebeuren.

Ed Kowalczyk is terug

Het was mijn eerste serieuze blogpost op deze nieuwe blog, waarin ik schreef over de breuk van Live. Leadsinger Ed Kowalczyk ging zijn eigen weg, en de rest van de band richtten zich ook op een nieuw avontuur. Het was een vervelende situatie, die, zo leek het in ieder geval, met name door Ed was ontstaan. Sinds dat moment, en met de richting die Ed leek te nemen, twijfelde ik of ik Ed lang zou blijven volgen. Muzikaal was het niet meer wat het was (nog steeds wel leuke pop-liedjes, maar niet iets waar ik zo’n groot fan van zou worden als Live) en met de achtergrond van de ruzie in de band had ik mijn twijfels.

In de tussentijd deed Ed nog wel de show met het Metropole orkest, wat een erg indrukwekkende show was. Met name veel oud Live-werk, maar dan in een heel speciale uitvoering, maar daar was ook ineens een nieuw nummer (toen nog “Everlasting Love”, nu getiteld “Drink”). Juist door de setting met het orkest werd dit wel een heel speciaal optreden.

Iets minder enthousiast was ik over zijn akoestische serie optredens, waarbij met name oude Live nummers in een akoestische uitvoering door Ed solo werden gebracht. Er zaten soms heel bijzondere versies tussen, maar het was gewoon vreemd om Ed de nummers solo te zien en horen brengen. En het was te rustig. Live was toch vooral zo fijn omdat het zo lekker rockte.

Toen Ed’s eerste solo-CD, Alive, uitkwam hadden we deze meteen in huis. Maar ook deze viel tegen. Het was al wat meer de rock die we gewend waren, maar het was rustiger. Het was een fijne CD vol popliedjes, maar het sprong er niet uit. Die speciale vonk was weg. Het was het gewoon net niet.

Maar ja, dan gaat Ed touren, en wil je toch het ook een keer live zien. Kijken hoe het op het podium werkt. Ed is een charismatische man op het podium. Toch was ik niet heel erg enthousiast van te voren. Ik had zoiets van “ik zie wel”. En zelfs met mijn lage verwachtingen viel het alsnog erg tegen. Het werkte allemaal net niet lekker, Ed leek erg onrustig terwijl hij over het podium liep, zoekend naar iets wat hij maar niet leek te vinden. Het was vreemd, ook omdat Live hun laatste Nederlandse show in dezelfde poptempel hadden gebracht en hoewel – naar later bleek – er toen al het nodige niet goed zat bij de band, was dat wel hun strakste optreden ooit, in ieder geval dat ik heb gezien. De meeste uitvoeringen van oude Live nummers vielen wat tegen, en hoewel het publiek enthousiast was en Ed met zijn band erg hun best deden kwam het gewoon niet echt goed over. In ieder geval op mij niet. Het enige wat echt eruit sprong was de nieuwe versie van Overcome die werd gespeeld. Overcome is tijdens de Live tijd na een initieel kippenvel moment vanwege 9/11 zo’n nummer geworden die ik echt niet meer kon horen. Te vaak, te saai, te standaard uitgevoerd. Maar in deze nieuwe setting is er een enorme draai gegeven aan het nummer. Het is duidelijk dat daarbij gekeken is naar hoe Snow Patrol hun nummers in elkaar zetten, mooi opbouwend tot een heel energiek geheel. Maar dat was eigenlijk het enige hoogtepunt, en dat gaf toch een vervelend gevoel van “nou, dat was het dan”. Toen Ed aankondigde dat we met ons kaartje van die avond ook naar de show van zaterdag in de Melkweg konden komen twijfelde ik dan ook of we dat wel moesten doen.

Wat ben ik blij dat we dat uiteindelijk wel gedaan hebben! Waar ik woensdag het gevoel had dat Ed onrustig was, niet wist wat hij met zichzelf aan moest, had ik zaterdag juist het gevoel dat hij, en met hem de hele band, erg ontspannen was. Niets hoeft, alles mag. En dat kwam duidelijk terug in het optreden. De muziek was fantastisch, de energie sprong er vanaf en het was duidelijk dat de hele band echt een enorm plezier had in het spel. De oude Live nummers kwamen veel meer ongedwongen over, en de nieuwe nummers spetterden echt stukken meer dan in Paradiso. Had ik woensdag aan het eind van de avond voor mezelf eigenlijk afscheid genomen van Ed als fan, werd dit zaterdag echt weer compleet omgedraaid. Tijdens het concert woensdag, toen Ed iedereen uitnodigde naar de Melkweg te komen, had hij gezegd dat hij, als ware het een “date”, bloemen en chocola mee zou nemen. Een loze belofte zou je verwachten, maar nee hoor: Tijdens het laatste nummer (ook bij Ed solo is dat nog steeds Dance With You) kwamen de bloemen en de chocola ineens te voorschijn, en ging Ed zelfs zelf de zaal in om uit te delen. Een ontwapenend gebaar wat het hele concert extra bijzonder maakte.

Blijft nog over dat ik de nieuwe CD van Ed nog wat slapjes vind. Dat is nou eenmaal zo. Maar op het podium heeft Ed inmiddels laten zien dat hij wel degelijk harder wil gaan. Want waar de CD soms wat terughoudend is met snerpende gitaren, is dat op het podium wel anders. Daar is het bij sommige nummers ineens echt hard, zeker vergelijkbaar met de wat hardere Live nummers. Misschien, heel misschien, dat Ed dat geluid volgend album ook weer op de opnames terug wil laten komen? Dat zou het wat mij betreft wel helemaal afmaken, en van Ed weer echt een topper maken.

Met Ed terug is het nu afwachten wat de rest van Live gaat doen. De CD van The Gracious Few komt over iets meer als een week uit en hun eerste Amerikaanse tour is al helemaal gepland. Op basis van de nummers die ik tot nu toe gehoord heb ligt The Gracious Few mij muzikaal gezien een stuk meer, en ik kijk dus enorm uit naar hun optredens in Nederland. Ik verwacht en hoop dat ook zij mij weer kunnen overtuigen, maar twijfel daar een stuk minder aan dan bij Ed. Dat kan nog wel eens heel goed worden!