Verantwoordelijkheidsgevoel
Ik schrok van de week een beetje toen ik Nu.nl aan het lezen was. Nou is er natuurlijk wel vaker schokkend nieuws, maar het issue hier is juist dat het nieuws zelf niet schokkend is, maar gewoon heel erg vreemd. Een tijdje terug overleed een verkeersregelaar bij de Ikea omdat deze was aangereden door een automobilist. Al snel rees de vraag of het een vervelend ongeluk was of dat er opzet in het spel was, en er werd een onderzoek ingesteld.
Maar goed, waar schrok ik dan zo van? Nou, in dit berichtje eerder deze week beweerd zowel de verdachte als zijn verdediging glashard dat meneer de verkeersregelaar niet omver heeft gereden. Want, zo is de redenatie blijkbaar, “Hij had ook nog weg kunnen stappen“. Wat is dat nou voor onzin-reden? Op deze manier kunnen heel veel ongelukken, opzet of niet, worden afgedaan met “tja, hij had ook opzij kunnen stappen” of “Had ‘ie maar op moeten letten“. Zo werkt het natuurlijk niet. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn of haar eigen daden. Zelfs al gebeurt iets per ongeluk, als je met iets meer zorg het had kunnen voorkomen ben je toch (deels) verantwoordelijk.
En in dit geval had de verkeersregelaar een stopteken gegeven aan de automobilist. En dan maakt het niet uit of het een agent op een druk kruispunt is of een verkeersregelaar op een parkeerdek bij de Ikea, maar als je een stopteken krijgt van iemand die het verkeer moet regelen, dan stop je. De verdachte stopte even, maar trok vervolgens op en reed op de verkeersregelaar in. Vervolgens zou hij hard gas gegeven hebben, en vervolgens plotseling geremd hebben. De verkeersregelaar viel hard met zijn hoofd op het asfalt, en overleed later in het ziekenhuis aan zijn verwondingen.
De advocaat van de verdachte vindt, en nu komt het, dat “zijn cliënt niet verantwoordelijk is voor de dood van Van Koerten (…). Hij handelde volgens de raadsman in paniek“. Laat me dit even lezen. Laat me dit even verwerken. Als dit verweer daadwerkelijk een rechter overhaalt om die man vrij te spreken, dan zie ik een golf aan criminaliteit over Nederland spoelen. “Nee, edelachtbare, verdachte is niet verantwoordelijk voor die inbraak. Hij had geen geld meer en raakte in paniek, en brak toen in om de spullen te verkopen“. Of “Nee, edelachtbare, natuurlijk is mijn client niet verantwoordelijk voor het vermoorden van zijn hele schoolklas. Hij wist immers het antwoord niet op de aan hem gestelde vraag, en raakte in paniek“.
Ik hoop van harte dat deze verdachte niet te veel geld moet betalen voor deze verdediging, want wat een vreemde redenatie. En het houd daar niet eens op. De verkeersregelaar is aan de verwondingen aan zijn hoofd overleden, zo lezen we boven aan het artikel. Maar de advocaat probeert dit gedeeltelijk te ontkrachten: “Volgens Hiddema was de gezondheidstoestand van de verkeersregelaar niet optimaal. Hij zou ook door hartfalen of een herseninfarct kunnen zijn gestorven“.
De uitspraak van de rechter is op 31 augustus, en ik ga voor het gemak er even vanuit dat ik de uitspraak wel kan voorspellen, namelijk dat de rechter de straf van 4 jaar cel waarvan 1 voorwaardelijk in stand houdt, of de straf misschien nog verhoogt. Mocht dat niet zo zijn, dan ben ik alle vertrouwen in deze rechtstaat kwijt.
Update: Gelukkig, de rechter heeft de meneer alsnog gewoon veroordeeld volgens de eis van het OM. Gerechtigheid bestaat nog.
Eerlijk is eerlijk, Disney is natuurlijk een commerciele organisatie gericht op het verkopen van zo veel mogelijk spullen, maar in tegenstelling tot veel andere bedrijven verliest Disney daarbij hun concept en de kwaliteit niet uit het oog. Alles is tot in de puntjes goed verzorgd en ziet er goed uit. Alles moet kloppen en alles klopt dan ook. En dat is, als je fan bent van het werk van Disney, toch belangrijk.
Vorig jaar was onze eerste keer in Disneyland Parijs met de kids, dus we hebben ons toen veel gehaast om zo veel mogelijk te zien. Dit jaar hebben we het een stuk relaxter gedaan en dat was eigenlijk veel leuker. We begonnen bij de favoriete attractie van vorig jaar, It’s A Small World, en daarna was het een grote wandeling door het park om steeds leuke dingen te doen.
Ook voor het eerst dit jaar was een uitstapje naar Parijs zelf. Tomas wou heel erg graag de Eiffeltoren zien, en ook de Arc de Triomphe had zijn interesse. En met behulp van de Paris Visite-kaartjes was dat ook heel makkelijk. Met zo’n kaartje heb je een retour naar Parijs, en kan je binnen Parijs gebruik maken van de metro, zonder aparte kaartjes te kopen. Ideaal.
Uiteraard konden ook wij niet onder de halve finale van Nederland uit. Gelukkig waren er in de Disney Village buiten het park op meerdere plaatsen schermen opgehangen, waaronder een groot scherm bij de Sports Bar. Daar hebben we dan dus ook de halve finale gekeken, wat een sfeer daar toen Nederland gewonnen had, heerlijk!
